به گزارش خبرنگار اجتماعی باشگاه خبرنگاران، در پس کوچه های این شهر پر ازدحام، آدرس به دست به جستجوی کسانی می رویم که شاید، شاید در آلبوم عکس خانوادگی شان کسی چهره یشان را به یاد آورد یا نامی ازآنها از زبان زخم خوردگان جنگ و انقلاب زمزمه شود.نام هایی که سال هاست شناسنامه هرکوچه ای شده هرکسی بی تفاوت، بی فکر به آنچه روی تابلوها تنوشته شده در پی خانه ای می گردد.
حال محجور ماند یاد کسانی که نه تنها دختر خانواده، همسر شایسته و مادری مهربان بودند بلکه زمانی دلاورانه در سالهای انقلاب و جنگ قد علم کرده و در قامت یک مبارز درپس شکنجه های ساواک نامی هرچند مختصر دارند.
چین های صورت پدر ومادرها هرکدام یک قرن را می نگارد که گویی فرزندی داشتم و رفت و کو نشانی ازآن، جز درخانه خود و نسل ما هر تکان داده و جز شرم پاسخی ندارند.
حال در این شهر  پر ازدحام به دنبال نشانی از 5 هزار زن مبارز می گردیم و تنها به 5 نام آشنا که آذین بند کوچه یمان شده، می رسیم و همیشه این سئوال در ذهنمان بی جواب می ماند که چرا از این 5 هزار نفر، فقط نام اندک دلاور زنانی بین کوچه های این کلان شهر دیده می شود.
به راستی مابقی این افراد کجای تاریخند و در کدام دفتر خاطرات و آلبوم، بی پلاک و گمنام مانده اند.
تا کسی نویسنده ای پیدا می شود تا یادی را به نسل ما بازنویسی کند. چقدر فاصله است بین کسانی که رفتند تا ما بمانیم و کسانی که می آیند تا برای همیشه بمانند./ز
به گزارش مرضیه فرزعلیان