عزادارمان مي كند تقويم سياه اين ماه دوباره در واپسن روز و ما در غم فرقت امام عزيزمان نقاره هاي عزا را دم غريبانه مي‌گيريم در غروب آخر ماه و دلمان مي‌شكند در آستانه طلاي ايوانش.

كبوترهاي آشفته حال جانمان بال مي زند بر آستان كبريايي حرمش و زار مي‌گيريم.

اينك ما نشسته ايم رو به پنجره هاي گشوده حرمت آقا، با مشتي از گره هاي كور كه بسته شده به كار زندگي و زار مي زنيم تو را در شهادتي كه اگر تو نبودي در اين خاك دنيا بر مدار نبود، اي حجت خدا بر هر آ‌نكه روي زمين است و زير خاك.

ما در هر كجا كه باشيم و بعد از هر نماز انگشت ارادتمان را به سوي مشرق تو نشانه مي‌رويم و سلام مي‌گوئيم تو را و شكر مي‌كنيم كه خدا چون شمايي را آقا مالك اين خاك و پادشاه اين ملك كرده است./ي2

يادداشت از: روشنك عباسي.