باشگاه خبرنگاران جوان؛ علی صادقی* - غوطهور روایتِ رفاقت است؛ فیلمی بیادعا اما پُر، با بازیهایی اندازه و کنترلشده. از همان ابتدا، وقتی نام «غوطهور» را میشنوی، در طول فیلم بهدنبالش میگردی و در نهایت به آن میرسی.
یکی از نقاط قوت فیلم، همین نامگذاری دقیق و معنادار آن است.
دومین نکتهای که جلب توجه میکند، بازی یکدست بازیگران است؛ از شخصیت اصلی، حسن، تا نقشهای فرعی که بهدرستی انتخاب شدهاند و هیچکدام نظم کلی فیلم را برهم نمیزنند.
«غوطهور» پیش از آنکه صرفاً یک فیلم مستقل باشد، ادامهی مسیریست که فیلمساز در سالهای اخیر، بهویژه در سینمای کوتاه، در حوزهی محتوا طی کرده است.
سادگی و بیتکلفی فیلم باعث میشود با طیف متنوعی از مخاطبان سینما ارتباط برقرار کند و قابل فهم باشد.
فضاسازی سرد و خفهی اثر، در خدمت حالوهوای روایت است و تماشاگر را در موقعیتی معلق نگه میدارد.
فیلم در پیشبرد درام موفقتر از پرداخت عمیق شخصیتها عمل میکند؛ خط داستانی بهگونهای پیش میرود که از آغاز، همراه با حسن وارد مسیر جستوجو میشویم و او را در یافتن قاتل دنبال میکنیم.
با اینحال، «غوطهور» در خورده پیرنگها دچار لغزشهاییست و در جاهایی که غافلگیری رخ نمیدهد، ممکن است ذهن مخاطب خسته شود.
با وجود این کاستیها، تماشای فیلم تجربهای قابل توصیه است.
*فعال رسانهای