مواجهه دورترین کاوشگر ساخته دست بشر در فضا با خطر خاموشی دائمی

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی- فضاپیمای وویجر ۱، اولین کاوشگر بین ستاره‌ای تاریخ، دچار افت غیرمنتظره‌ای در توان خود شد و باعث شد اپراتور‌های ماموریت به عنوان یک اقدام احتیاطی، یکی از ابزار‌های علمی آن را به طور موقت خاموش کنند.

ناسا به سرعت به دنبال راه حلی برای جلوگیری از اتمام توان این فضاپیما که در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شد، است. اکنون در حال کار بر روی چیزی است که آن را "برنامه بلندمدت" برای افزایش طول عمر کاوشگر و بازگرداندن آن به ظرفیت عملیاتی کامل توصیف می‌کند.

وویجر ۱ دورترین شیء ساخته دست بشر در فضا است و در سال ۲۰۱۲ به اولین فضاپیمایی تبدیل شد که از منظومه شمسی خارج شد.

این فضاپیما توسط یک ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ تغذیه می‌شود که از واپاشی پلوتونیوم برق به دست می‌آورد. این سیستم به این معنی است که هر سال ۴ وات توان از دست می‌دهد.

مشکل افت توان برای اولین بار در ۲۷ فوریه در طی یک مانور مداری برنامه‌ریزی شده شناسایی شد. مهندسان ماموریت هشدار دادند که هرگونه افت بیشتر در توان، به طور خودکار یک سیستم حفاظتی را فعال کرده و اجزای کاوشگر را غیرفعال می‌کند.

برای جلوگیری از مشکلات جدی‌تر، ناسا تصمیم گرفت یک ابزار علمی را در فضاپیما که در حال حاضر بیش از ۲۵ میلیارد کیلومتر (۱۵ میلیارد مایل) از زمین فاصله دارد، خاموش کند تا در این مدت برای یافتن یک راه حل پایدارتر تلاش کند.

کریم بدرالدین، مدیر ماموریت وویجر، گفت: "اگرچه خاموش کردن یک ابزار علمی گزینه مورد نظر ما نیست، اما در حال حاضر بهترین اقدام است. " وی افزود که این فضاپیما هنوز دو ابزار علمی فعال دارد: یکی که امواج پلاسما را می‌شنود و دیگری که میدان‌های مغناطیسی را اندازه‌گیری می‌کند، که هر دو داده‌ها را از منطقه‌ای ارسال می‌کنند که هیچ انسان دیگری آن را کاوش نکرده است.

ابزاری که خاموش شد، آزمایش ذرات باردار کم‌انرژی (LECP) نام دارد که تقریباً به مدت ۴۹ سال به طور مداوم کار می‌کرد و ذرات باردار کم‌انرژی مانند پرتو‌های کیهانی که از کهکشان راه شیری می‌آیند را اندازه‌گیری می‌کرد.

ناسا در به‌روزرسانی خود اعلام کرد: «انرژی این فضاپیمای هسته‌ای رو به اتمام است و خاموش کردن این دستگاه بهترین راه برای اطمینان از ادامه‌ی فعالیت اولین کاوشگر میان‌ستاره‌ای بشریت است.»

در ادامه آمده است که این دستگاه داده‌های مهمی در مورد ساختار محیط میان‌ستاره‌ای ارائه کرده و جبهه‌های فشار و مناطقی با چگالی ذرات متغیر را در فضای فراتر از هلیوسفر ما کشف کرده است. ناسا تأیید می‌کند که وویجر ۱ و وویجر ۲ تنها دو فضاپیمایی هستند که به اندازه‌ی کافی از زمین فاصله دارند تا این نوع اطلاعات را ارائه دهند.

منبع: ایندیپندنت