دختر ۱۷ ساله ای هستم که مادرم خیلی بهم گیر میده موهام رو خراب کرده اونوقت میندازه تقصیر خودم روسری مجبورم سر کنم اونوقت همش بخاطر روسری سر کردن توهین میکنه

سلام دوستان . پسرم ۱۵ سالمه‌ . پدرو مادرم آدمای امل هستن . میخوام موهام بلند باشه .گیر میدن . میخوام لباس های سن و سال خودمو بپوشم نمیذارن . وقتی یه کاری برام انجام میدن . هر وقت کاری ازم بخوان بگم نه . هی منت کارایی که واسم کردنو سرم میزارن . هر وقت برام چیزی میخرن . هر وقت نافرمانی کنم . هی همونی که خریدنو میزنن تو سرم . میخوام کار کنم نمیزارن بعد هیچی پول بهم نمیدن . بابام هی به موهام گیر میده .... بابا خسته شدم . دیگه داره به اینجام میرسه . اگه ادامه بدن از پیششون میرم یا خودکشی میکنم . دوست دارم خواننده بشم میگن نع در شعن خانواده مون نیس . بابا از آدم مذهبی ها بدم اومده دیگع...اه . حالمو بهم زدن

متاسفانه مادر و پدر من همه ویژگی هایی ک اینجا نوشتید رو دارن و اصلاح هم نمیشن میگن کار ما درسته ما به اینترنت کاری نداریم

پسری ۱۹ساله دارم از سه سالگی کنارش نیستم الان علاقه مند شده و گه گاهی به هم سر مییزنه چطوری باهاش رفتار کنم؟!

سلام بچه ها اگر پدر و مادرتان نمی‌گذارند تنهایی شما بیرون بروید شما را دوست دارند و نگران تان می‌شوند. جامعه خیلی داغون شده است. اگر قبول ندارید بروید توی اینترنت و اخبار حوادث را بخوانید.

سلم من یه دخترم پونزده سالم مادر من شدیدا همش با من بحث میکنه مثلا من وقتی با خالم سر یچیزی که کاملا تقصیر خالمه بحث میکنم میاد طرف خالم رو میگیره تقریبا میشع گفت کسی منو دوست نداره چون خواهرمم همیشه تو بازیها حتی اگه غریبه باشه از غریبه دفاع میکنه تا من مامان بابام هم همین خالم منو همینجوری الکی میزنه من میگم عه چرا میزنی مامانم میگه زشته بزرگترته من تبلتم رو وقتی اردبیل بودم سنگ خورد بهش شکست خودمم نفهمیدم چجوری شکست مامان بابام با اینکه پول داشتن گوشی برام بگیرن حاضر بودن صفحه گوشی رو ۵۶۷ هزار تومان پول بدن اما گوشی برام نگیرن در حالی که من دارم شیرجه میزنم برام گوشی بگیرید اشکالی نداره هر گوشیی هست باشه فقط لمسی باش که باهاش درسم رو هم بخونم دختر و پسرای چهار سال کوچیک تر از من درگیر این هستن که مامان و باباهاشون براشون گوشی آیفون بخره گاهی اوقا ت مدرسمون دوستام میگن ما و بچه ها میخوایم بریم کتابخونه تو هم میای مجبورم بگم نه چون مامانم من رو هیجوقت تنهایی بیرون نفرستاده حتما باید یکی همراهم باشه تا من برم ار اون ور وستام پز گوشیاشون رو میدم منم دروغکی بهشون گفتم منم سامسونگ دارم الان دارم بایه دروغ دیگه جمعش میکنم بابام همش ز اینکه از یکی از دخترا خوشم میاد بهم گیر میده من طرفوار ی بازیگر هستم که خیلی معروفه و خیلی مهربون تقریبا همه میدونند چقدر مهربونه حتی مامانم هم خودش دوسش داره اما تا من یه کاری رو بهشون میگم نه بهم میگن دیگه نمیزارم اون دختررو ببینیا یا میگ تبلتت رو ازت میگیرم البته تبلت من چزی نداره بجز شاد و سروش که اونمبرای درسم هست هیچ برنامه ای برای چت کردن نداره فقط درسم نمره هام هم هیچ وقت زیر ۱۹/۵ نشدم من رفیقی ندارم چون مامانم فک میکنه اگه باهشون برم بیرون اتفاقی میفت یا اگه برم خونشون بابای اونا ممکنه آدم بدی در بیاد و کارهای بدی انجام بده تبلت من دوربینپشت نداره و بدون سیمکارت هست یه طرفش هم که بخاطر اینکه افتاد زمی لمسش کار نمینه الانم که دارم مینویسم همینو مامانم وایساده بالا سرم نگام میکنه بهم شک دره چون من میتونم قسم بخورم هیچوقت بدون اجازه مامانم کار بدی نکردم ولی اون اصن به من اعتما نداره چون فک میکنه من مثه دخترای دیگم خودش گه اینطوری میگه در کل همین دیگه حرفی ندارم

سلام دخترم ۱۴سالمه من بابا اصلا سخت گیرنیست ولی از بس مامانم سخت گیره خسته شدم مثلاً نمیزاره بادوستام برم بیرون لباس همه جور نمیزاره بپوشم بابام اصلا کاری نداره ولی مامانم گیره میده دم به دقه گوشیم چک می‌کنه پیام می خونه همش کنترل می کنه چه درسی چه و... یعنی اینقدر خسته شدم

سلام‌ من داخل خونواده ای زندگی میکنم که درباره دوستانم اشتباه فکر میکنند و خیلی مقایسه میکنند والدین من در کار هایم فضولی میکنند و همیشه در حال گیر دادن به من هستند لطفا بگید چیکار کنم

سلام من یک پسر ۱۶ ساله هستم تو تهران
من با ناپدری و مادرم زندگی میکنم اوایل نمی تونستم با این وضعیت کنار بیام و فشار عصبی زیادی داشتم اما الان کنار اومدم ولی نمی تونم خواسته هام رو خوب بیان کنم و نمی تونم ارتباط خوبی داشته باشم با اینکه همه چی خوب به نظر میرسه خلاصه بگم ناپدری من اختیار کامل من رو بدست گرفته و من کمتر از چشم بهش نگفتم الان ۱۶ سالمه ولی نه گوشی دارم نه میتونم رفیق بازی کنم و نه میتونم برم بیرون و خیلی سخت برای این خانواده کار و کمک می کنم و تا اعتراض میکنم میزنن تو دهنم اونم با حرفاشون مسئله اینکه اونا فقط وضعیت و مشکلات خودشون رو میبینن و میخوان که برای حل این مشکلات من کمکشون کنم ولی هیچ وقت ازم نپرسیدن خواستم چیه و البته خیلی حرف شنیدم و ..........
اما مشکل من پول و اهمیت و محبت نیست اونا نه تنها کمکم نمی کنن تا به هدفم یعنی فوتبالیست شدن برسم بلکه راه من رو سد میکنن
خواستم بهشون بگم که منو کلاس فوتبال بنویسن گفتم بخواتر وضعیت مالی و کرونا لعنتی رعایت کنم و رفتم تو حیاط تمرین کنم بعد که ناپدریم فهمید عصبانی شده و میگه چرا اجازه نگرفتی و رفتی حیاط خلاصه من برای آب خوردنم باید اجازه بگیرم ولی همیشه برای آروم کردن اعصابم گفتم که اونا وظیفه شون نیست که به من خوبی کنن و همین که تو خونشون زندگی میکنم جایه شکر داره تا بزرگ شم خلاصه درکم نمی کنن و باهام صحبت نمی کنن و با اینکه کناره همیم ولی من خیلی تنها که البته همین که تنهای ما رو ترک نکرده خودش خوبه این جور موضوع ها رو میتونم تحمل کنم ولی وقتی سد راهم برای رسیدن به فوتبال میشن نمی تونم دووم بیارم به سرم زده از خونه فرار کنم مثل بیرانوند چون تصمیم رو برای فوتبالیست شدن گرفتم هر روز که میگذره یعنی یه عذاب رو تموم کردم و دوباره برای روز بعد یک عذابه دیگه منم گوشه گیرم و سره تورو در وایسی نمی تونم مشکلاتم رو به خانواده ام بگم و فقط خواهشا به من بگید از خونه فرار کنم برای رسیدن به هدف یا نه و اینکه اگر خودمم هم بخوام با اونا ارتباط خوبی داشته باشم اونا این رو نمی خواهند و فقط حرف خودشون رو میزنن و اصلا قدر منو نمی دونن
چیکار کنم خیلی تو فشارم چون آیندم برام مهمه و حاضرم برای آیندم خانواده رو ترک کنم

سلام من یه دختر سیزده ساله هستم مادر و پدرم همش بهم گیر میدن که کار کن ول کن نیستن درحالیکه داداشام که هم سن خودم هستن رو تخت دراز میکشن گوشی بازی میکنن هیچ کس هم بهشون گیر نمیده بخدا خسته شدم همش بحثه که چرا من کار نمیکنم ای کاش پسر بودم بخاطر یه دختر بودن باید آنقدر زجر بکشم خسته شدم

سلام من چهارده سالمه دخترم و پدرم پدر خیلی خوبیه اما کمی حساسیتش زیاده مثلا میخوام از گروه مورد علاقم وسایل بگیرم یا عکساشو تو اتاقم بزنم میگه ینی چی معنا نداره دختر اینکارا کنه یا میخوام یکم به خودم برسم مثلا اصلاح کنم میگه چرا اینجوری ای همه بیست سالگی بهه بعد شروع میکنن زشته همش گیر میده چیکار کنم حساسیتش کم بشه و از بین بره

نازنین زهرا توکلی من همش جابه جا مینویسم درست بخونید
پیام من در نام است و نام در نظر

سلام پسرم ۹ سالشه خیلی به فوتبال علاقه داره میگه منو مدرسه فوتبال بنویس با این اوضاع کرونا نمیدونم چکار کنم دیگه نمیتونم تو خونه کنترلش کنم همش دلش میخواد بره بیرون تازگیا خیلی کبریت بازی میکنه روزنامه رو لول میکنه مدل سیگار روشنش میکنه بلافاصله خاموش میکنه میزاره رو لبش مدل سیگار کشیدن و در میاره نمیدونم چکار کنم لطفا" راهنمایی کنید

خوب بود

سلام من دخترم13سالمه بامامانم خیلی دعوامی کنیم خیلی بهم سخت می گیره خب من توی یه سنی ام که داره اخلاق ورفتارم تغییرمی کنه ولی سرچیزای کوچیک دعوامون میشه تقصیرمنم نیست الان دیروز یه شوخی کاملا بی مزه بامن کرد خب منم بدم اومد گفتم بس کن ولی ادامه داد دیگه رفتم تواتاق گفتم مزخرف اونم هرچی فحش بود بارم کرد الانم کلا باهام لج میکنه میگم اون رو بده کاری نمی کنه بخدا ازاخلاقش خسته شدم یه کارایی میکنه که من بدم میاد اعتراض میکنم فحش میده ازش خسته شدن بعضی اوقات دوس دارم یکاری کنم که بیشترقدرمو بدونه بعضی وقتا دوست داشتم یکی روداشتم میرفتم پیش اون بعضی وقتا دوس داشتم نبود اصلاکلاتوزندگیم نبود بعضی وقتاهم واقعا ازته قلبم دوسش دارم من چیکارکنم