باشگاه خبرنگاران جوان - قطعاً اینکه بتوان یک مأمور امنیتی یا پلیس را زندهزنده در آتش سوزاند و با ضربات چاقو به قتل رساند، خط قرمز و امری مطلقاً غیرقابلقبول است؛ اما متأسفانه چنین جنایاتی در اغتشاشات صهیونیستی ـ آمریکاییِ دیماه رخ داد. این وقایع نهتنها یک اعتراض یا ناآرامی اجتماعی نبود، بلکه نمونهای روشن از خشونت سازمانیافته و هدفمند علیه امنیت عمومی به شمار میرفت.
مأمورانی که برای حفظ امنیت و جان مردم، با حداقلیترین امکانات دفاعی، در برابر افرادی ایستادند که به تجهیزات کامل، سلاح سرد و حتی سلاح گرم مجهز بودند، در شرایطی نابرابر وارد میدان شدند.
حالا پس از آنکه بیش از دو هزار نفر از مردم عادی، مأموران امنیتی، بسیجیها و دیگر اقشار جامعه به شهادت رسیدند، طبیعی و بدیهی است که مرحله برخورد قضایی و دستگیری عاملان این جنایات فرا برسد.
در اینباره نیز اسناد، تصاویر و مدارک متقن و روشنی وجود دارد که میزان خشونت، سازمانیافتگی و عمق این وحشیگریها را بهوضوح نشان میدهد.
با این حال، در چنین شرایطی، برخی سلبریتیها بار دیگر به همان موضع همیشگی خود بازگشتهاند؛ موضعی که نه بر پایه واقعیت میدانی، نه بر اساس عدالتخواهی، بلکه مبتنی بر همسویی با یک جریان خاص رسانهای شکل گرفته است.
این افراد، این بار نیز با برجستهسازی شعار «نه به اعدام»، تلاش میکنند مسیر افکار عمومی را از اصل ماجرا، یعنی جنایت و خشونت عریان، منحرف کرده و جای ظالم و مظلوم را تغییر دهند.
در تحلیل رفتار رسانهای این چهرهها، یکی از مهمترین معیارها، رجوع به سابقه موضعگیری آنهاست. شناخت در فضای رسانه، بدون توجه به حافظه تاریخی افراد، شناختی ناقص و گمراهکننده خواهد بود. اینبار نیز باید به کارنامه همین سلبریتیها نگاه کرد؛ نه در دهههای گذشته، بلکه درست در همین امسال.
سلبریتیای که این روزها بهشدت فعال است و لحظهای از پست، استوری، تولید محتوا و دروغپراکنی دست برنمیدارد، در زمانی که ایران بهطور مستقیم مورد تهدید و هجوم صهیونیستها قرار گرفت، هیچ موضع شفاف، صریح و شجاعانهای در دفاع از کشور خود اتخاذ نکرد.
این سکوت، در برابر متجاوزی بود که بارها و بهصراحت اعلام کرده دشمنش نه یک نظام سیاسی، بلکه ایران و موجودیت آن است.
این دوگانگی رفتاری، بهخوبی نشان میدهد که دغدغه اصلی این افراد، نه «جان انسانها»، بلکه انتخاب گزینشی موضوعات مطابق با منافع و جهتگیریهای خاص رسانهای است.
البته سلبریتیها یک سه گانه ثابتی دارند و آن هم هیجانزدگی، ناآگاهی، تناقض است.
از گلشیفته فراهانی و پرستو صالحی گرفته تا نیکی کریمی و عباس غزالی، این روزها بار دیگر در شیپور «نه به اعدام» میدمند؛ شعاری که برای آنها به یک رویه ثابت تبدیل شده است.
رویهای که در آن، جنایتکار به حاشیه میرود، قربانی فراموش میشود و افکار عمومی بهجای مطالبه عدالت، درگیر یک دوگانهسازی احساسی و تحریفشده میشود.
این همان نقطهای است که مخاطب آگاه باید با دقت، تحلیل و رجوع به سابقه، مرز میان دلسوزی واقعی و بازی رسانهای را تشخیص دهد.
منبع: فارس