ماجرای تونلی که تسلیم حملات دشمن نشد

باشگاه خبرنگاران جوان - صدای انفجار در دل کوه پیچید و دشمن گمان کرد راه بسته شده است. اما هنوز غبار حمله فرو ننشسته بود که عملیات بازگشایی آغاز شد. این روایت «پونه» است؛ تونلی که پس از ایستادگی‌های پیاپی، امروز تونل مقاومت نام گرفته است.

صدای انفجار که در کوه پیچید، گرد و خاک دهانه تونل را پوشاند. لحظاتی بعد، دود غلیظ ورودی مسیر را فرا گرفت و تکه‌های سنگ و بتن بر زمین ریخت. دشمن تصور می‌کرد این بار راه بسته می‌شود، تردد متوقف می‌شود و مردم ساعت‌ها و شاید روزها در انتظار بازگشایی می‌مانند. اما آنچه در ادامه رخ داد، بار دیگر معادلات را بر هم زد.

در دل کوه، جایی که امروز تونل مقاومت قرار گرفته، روایت دیگری نوشته شد؛ روایتی از ایستادگی، تخصص و اراده‌ای که حتی زیر شدیدترین حملات نیز از حرکت نایستاد.

تونل پونه در آزادراه خرم‌آباد به بروجرد، یکی از بزرگ‌ترین تونل‌های آزادراهی کشور محسوب می‌شود، در دوران جنگ رمضان بیش از ۷ بار هدف حملات دشمن قرار گرفت. دهانه‌های ورودی و خروجی، مسیرهای دسترسی و بخش‌هایی از سازه آسیب دید، اما هر بار اتفاقی تکرار شد که برای دشمن قابل باور نبود؛ کمتر از ۲۴ ساعت بعد، مسیر دوباره باز بود و خودروها از آن عبور می‌کردند.

آغاز یک نبرد نابرابر

هدف قرار دادن یک تونل، تنها حمله به بتن و فولاد نیست. دشمن می‌دانست این مسیر یکی از شریان‌های اصلی تردد است؛ مسیری که روزانه ده‌ها هزار خودرو از آن عبور می‌کنند، زمان سفر را کاهش می‌دهد و در مصرف سوخت صرفه‌جویی می‌کند. بستن این مسیر، یعنی فشار مستقیم بر مردم.

اما آن سوی میدان، کسانی ایستاده بودند که جنگ را فقط در خط مقدم نمی‌دیدند. برای آنان حفظ راه مردم، حفظ جریان زندگی بود. به همین دلیل هنوز دود انفجار از دهانه تونل کنار نرفته بود که نیروهای فنی، کارکنان آزادراه، متخصصان بومی و گروه‌های امدادی وارد میدان می‌شدند.

ماشین‌آلات روشن می‌شد، آوار کنار می‌رفت، سنگ‌های فروریخته جمع‌آوری می‌شد و عملیات ترمیم آغاز می‌شد. شب و روز معنای خود را از دست می‌داد. مهم فقط یک چیز بود؛ باز شدن دوباره مسیر.

دشمن برق را زد، اما روشنایی خاموش نشد

در بسیاری از حملات، تنها دیواره‌ها آسیب نمی‌دید. سیستم برق تونل نیز از مدار خارج می‌شد. خاموشی در یک تونل بزرگ، به معنای اختلال در روشنایی، تهویه و سامانه‌های ایمنی است؛ اتفاقی که می‌تواند عبور و مرور را با خطر مواجه کند.

اما اینجا هم همان روایت تکرار می‌شد. نیروهای فنی به سرعت وارد عمل می‌شدند، کابل‌ها و تجهیزات بررسی می‌شد، اتصالات دوباره برقرار می‌شد و سامانه‌ها یکی پس از دیگری به مدار بازمی‌گشتند. دشمن می‌خواست تونل را خاموش کند، اما روشنایی اراده ایرانی خاموش‌شدنی نبود.

کمتر از یک روز؛ بازگشت زندگی به مسیر

شاید مهم‌ترین بخش این روایت، زمان بازگشایی‌ها باشد. در بسیاری از نقاط دنیا، آسیب به چنین زیرساختی می‌تواند روزها اختلال ایجاد کند، اما اینجا هر بار کمتر از ۲۴ ساعت زمان لازم بود تا مردم دوباره از مسیر عبور کنند.

صبح روز بعد از حمله، راننده‌ای که وارد آزادراه می‌شد، شاید تنها ردّی از عملیات شبانه را می‌دید؛ اما نمی‌دانست پشت این بازگشایی سریع، چه تلاشی جریان داشته است. ده‌ها نفر بی‌وقفه کار کرده بودند تا زندگی عادی مردم متوقف نشود. همین سرعت عمل بود که تونل را از یک پروژه عمرانی به نماد اقتدار ملی تبدیل کرد.

از پونه تا مقاومت

گاهی یک نام دیگر پاسخگوی حقیقت نیست. تونلی که بارها زیر حملات هوایی ایستاد، چندین بار آسیب دید اما هر بار دوباره قد برافراشت، دیگر فقط پونه نبود. نام تازه، از دل واقعیت بیرون آمد: تونل مقاومت.

این نام نه یک عنوان تشریفاتی، بلکه خلاصه سال‌ها ایستادگی است. هر بار عبور از این تونل، یادآور روزهایی است که دشمن می‌خواست راه را ببندد و نتوانست.

حمله به چنین زیرساختی، حمله مستقیم به آسایش مردم است. همان دشمنی که در شعار از آزادی سخن می‌گوید، در عمل رفاه مردم را نشانه می‌رود؛ راه را می‌بندد، خدمات را مختل می‌کند و زندگی روزمره را هدف قرار می‌دهد. اما پاسخ ایران روشن بود؛ خدمت‌رسانی باید ادامه پیدا کند.

ستون اصلی این پیروزی؛ نیروی انسانی ایرانی

اگر تونل مقاومت امروز به عنوان نماد پیشرفت و اقتدار شناخته می‌شود، دلیل اصلی آن تنها سازه مهندسی نیست؛ بلکه انسان‌هایی هستند که پشت آن ایستادند. نیروهای بومی، متخصصان ایرانی، مهندسان و کارکنانی که در سخت‌ترین شرایط میدان را خالی نکردند، نشان دادند اتکا به توان داخلی یک شعار نیست. آنان ثابت کردند کشور در بزنگاه‌ها می‌تواند روی دانش و همت فرزندان خود حساب کند.

هر بار که مسیر باز شد، در حقیقت یک پیام به جهان مخابره شد: ایران با حمله به زیرساخت‌ها از حرکت نمی‌ایستد.

روایتی که باید ماندگار شود

امروز هزاران خودرو از تونل مقاومت عبور می‌کنند. شاید برای بسیاری، این مسیر فقط راهی سریع‌تر برای رسیدن به مقصد باشد، اما در دل این عبور روزمره، تاریخی نهفته است؛ تاریخی از شب‌های پرکار، از آواربرداری زیر فشار، از تعمیر در تاریکی و از بازگشایی پیش از طلوع آفتاب.

این همان روایت پیشرفت است؛ کشوری که می‌سازد، حفظ می‌کند و اگر آسیبی ببیند، دوباره می‌سازد. تونل مقاومت تنها یک تونل نیست؛ نشانه ایرانِ ایستاده است. نشانه ملتی که زیر فشار خم نمی‌شود و در برابر تهدید متوقف نمی‌ماند.

دشمن بارها کوشید این مسیر را ببندد، اما آنچه باقی ماند نه آثار انفجار، بلکه تصویری روشن از اقتدار ملی بود؛ تصویری از مردمی که راهشان را ادامه دادند و چراغ پیشرفت را خاموش نکردند.

منبع: فارس