باشگاه خبرنگاران جوان - عبدالله موحد کشتی گیر نامدار ایرانی و دارنده یک طلای المپیک و ۵ طلای جهان در کشتی آزاد دار فانی را وداع گفت.
مرحوم موحد دیروز در کشور آمریکا، حین رانندگی دچار سکته قلبی و سانحه رانندگی شده و همسر ایشان نیز هم اکنون در بیمارستان است.
عبدالله موحد در ۲۹ اسفندماه سال ۱۳۱۹ در شهرستان بابلسر بدنیا آمد. او قبل از حضور روی تشک کشتی ورزش را با رشتههای شنا، قایقرانی و والیبال در شهرستان بابلسر آغاز کرد و در کل یک ورزشکار ممتاز بود.
موحد پس از آن در دوران جوانی به تهران آمد و کشتی را در باشگاه تهران جوان آغاز و پس به باشگاه دارایی رفت و تمرینات کشتی خود را زیر نظر استاد رحمتالله غفوریان پیگیری کرد و خیلی زود به قله شهرت رسید.
عبدالله موحد سالهای ۱۳۴۰ و ۱۳۴۳ در رقابتهای قهرمانی کشور در وزن چهارم به مقام قهرمانی کشور دست یافت.
موحد در چهار دوره مسابقات بین المللی کشتی آزاد طی سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ در تهران به مقام قهرمانی دست یافت، اما نخستین تجربه مسابقات خارج از کشور وی حضور در جام بین المللی و معتبر تفلیس در سال ۱۹۶۲ میلادی و کسب مقام قهرمانی این رقابتها بود.
اسطوره بزرگ کشتی ایران نخستینبار در وزن چهارم تیم ملی در رقابتهای جهانی ۱۹۶۵ منچستر به مقام قهرمانی دست یافت. مجموعه مدالهای طلای این نابغه بزرگ کشتی ایران طی سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ میلادی با کسب ۸ طلا در رقابتهای المپیک، جهانی و بازیهای آسیایی منحصربهفرد شد.
بزرگترین افتخار عبدالله موحد کسب مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی بود.
پروفسور موحد که نخستینبار در رقابتهای جهانی ۱۹۶۳ صوفیه تحت هدایت نبی سروری و غفاری صاحب دوبنده تیم ملی شده بود آخرینبار در رقابتهای جهانی ۱۹۷۱ (اینبار نیز در صوفیه) به مقام چهارم دست یافت. رقابتهای المپیک ۱۹۷۲ مونیخ پایان راه مرد افسانه کشتی ایران در تیم ملی بود و وی با آسیب دیدگی مقابل حریف پانامایی وداع غم انگیزی با دنیای قهرمانی داشت.
عبدالله موحد الگوی فنی کشتی گیران ایرانی در لیست مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی قرار دارد.
موحد علاوه بر ورزش در تحصیلات نیز مدارج ترقی را طی کرده است و یکی از کشتی گیران تحصیل کرده است که دوره فوق لیسانس را در اواسط دهه ۵۰ میلادی در مدرسه عالی شمیران پشت سرگذاشته و یکی از دانشجویان ممتاز این دوره بوده است و پس از آن دکترای خود را در رشته تربیت بدنی اخذ کرد.
موحد در ایالات متحده آمریکا زندگی میکرد و هیچگاه حاضر نشد در خارج از وطن مربیگری کند و همیشه پایبندی خود را به ایران عزیز نشان داد.