انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
یه آرنولد رو از دست دادیم
باشگاه خبرنگاران جوان - عبدالله موحد اسطوره خوشنام کشتی ایران و دارنده ۶ مدال طلای جهان و المپیک، روز پنج شنبه در آمریکا درگذشت.
اتحادیه جهانی کشتی در اینباره نوشت:
عبدالله موحد، یکی از بزرگترین کشتیگیران تاریخ جهان و چهرهای مسلط در کشتی آزاد در دهه ۱۹۶۰، روز پنجشنبه به دلیل سکته قلبی در آمریکا درگذشت. این اسطوره ایرانی ۸۶ سال داشت.
موحد که عضو تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی بود، نامش با نبوغ فنی و انضباط بیوقفه گره خورده بود. او پنج بار قهرمان جهان شد، مدال طلای المپیک را به دست آورد و دو بار نیز قهرمان بازیهای آسیایی شد؛ افتخاراتی که او را به یکی از نمادهای درخشان دوران طلایی کشتی ایران در عرصه جهانی تبدیل کرد.
او در وزنهای ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت میکرد و به سطحی از سلطه و برتری رسید که کمتر در این ورزش دیده شده است.
عبدالله موحد در اسفند ۱۳۱۸ (مارس ۱۹۴۰) در بابلسر استان مازندران به دنیا آمد. او در کودکی ابتدا به والیبال روی آورد و به عنوان یک اسپکر توانمند شناخته میشد اما چون احساس میکرد قدش برای این رشته کافی نیست و استعداد اصلیاش در آن نیست، والیبال را کنار گذاشت. سرانجام این تشک کشتی بود که نام او را جاودانه کرد.
او سپس به باشگاه ورزشی تهران جوان پیوست. در سالهای ابتدایی، مسیر آسانی نداشت و بارها مقابل کشتیگیران باتجربهای مانند محمد صنعتگران شکست خورد اما پشتکارش باعث شد مربیان به ترکیب کمنظیر چابکی، هوش و آرامش او در شرایط سخت پی ببرند؛ ویژگیهایی که بعدها امضای دوران حرفهایاش شدند.
موحد در دورهای ظهور کرد که کشتی ایران سرشار از استعدادهای بزرگ بود. او همدوره اسطورههایی چون غلامرضا تختی، منصور مهدیزاده، ابراهیم سیفپور و امامعلی حبیبی بود. در چنین فضایی، رسیدن به بزرگی نه آسان بود و نه تضمین شده اما پیشرفت موحد بسیار سریع اتفاق افتاد.
نقطه عطف نخست او در سال ۱۹۶۲ رقم خورد؛ زمانی که قهرمانان کشتی آزاد اتحاد جماهیر شوروی سابق برای برگزاری چند دیدار دوستانه به ایران آمدند. پیروزی او مقابل زارباگ بریاشویلی باعث شد یک شبه به چهرهای شناخته شده در ایران تبدیل شود. سال بعد نیز نخستین حضور خود در تیم ملی ایران را در مسابقات جهانی صوفیه بلغارستان تجربه کرد.
موحد ۲۳ ساله در نخستین حضور جهانی خود چندان درخشان ظاهر نشد و همراه با کشتیگیر سرشناس بلغار، انیو والچف، در جایگاه ششم مشترک قرار گرفت اما در المپیک ۱۹۶۴ توکیو نشانههای پیشرفت او آشکار شد و به مقام چهارم رسید. یک سال بعد، در مسابقات جهانی منچستر، نخستین طلای جهانی خود را به دست آورد و آغازگر دورهای خارقالعاده شد.
از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰، موحد تقریباً شکستناپذیر بود. او شش عنوان بزرگ جهانی پیاپی در وزنهای ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم کسب کرد؛ شامل قهرمانی جهان در سالهای ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ و همچنین مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی.
پیروزی او در المپیک ۱۹۶۸ که بسیاری آن را اوج دوران حرفهایاش میدانند، نمایشی از تسلط تاکتیکی و اراده شکستناپذیرش بود. او همچنین در بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰ نیز مدال طلا گرفت.
موحد برای المپیک ۱۹۷۲ نیز بازگشت، اما آسیبدیدگی تلخ شانه باعث شد مسیرش ناتمام بماند و فرصت ثبت پایانی باشکوهتر در کارنامه پرافتخارش از او گرفته شود.
پس از آن بازیها، موحد که دارای مدرک کارشناسی ارشد بود، به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه جورج واشنگتن تحصیل در مقطع دکتری را ادامه داد. او پس از دریافت مدرک دکتری نیز در همانجا ماند و به عنوان مکانیک مشغول به کار شد.
فراتر از مدالها، میراث واقعی موحد در استانداردی بود که برای نسلهای بعد تعیین کرد. او یکی از پایهگذاران نسل طلایی کشتی ایران بود و الهامبخش شمار زیادی از ورزشکارانی شد که پس از او پا به این مسیر گذاشتند.
حضورش در تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی، جایگاه او را در میان بزرگترینهای تاریخ تثبیت کرد. امروز، جامعه کشتی جهان نه فقط یک قهرمان، بلکه هنرمندی را به یاد میآورد که با تداوم درخشش خود، کشتی آزاد را به سطح یک هنر ارتقا داد.