باشگاه خبرنگاران جوان؛ حسین قربانی - تقاطع ستارخان و بزرگراه شهید چمران قرار بود با احداث یک دسترسی مستقیم، بخشی از گره ترافیکی غرب تهران را باز کند؛ اما حالا در حالی به روزهای پایانی تابستان رسیدهایم که پروژهای که بارها وعده بهرهبرداری آن داده شده، هنوز تکمیل نشده و شهروندان همچنان باید هزینه تأخیر در اجرای آن را در ترافیک سنگین این محدوده بپردازند.
پروژه احداث رمپ چپگرد خیابان ستارخان به شمال بزرگراه شهید چمران با یک هدف مشخص تعریف شد؛ ایجاد دسترسی مستقیم برای خودروهایی که از ستارخان به سمت شمال چمران حرکت میکنند و حذف بخشی از توقفهای طولانی در محدوده میدان توحید.
اهمیت این پروژه زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم محدوده ستارخان، میدان توحید و بزرگراه چمران از محورهای پرتردد پایتخت هستند و ترافیک در این محدوده تنها محدود به ساعات آغاز و پایان کار نیست و در بخشهایی از روز نیز شهروندان با پسزدگی ترافیک و توقفهای طولانی مواجهاند.
اما مشکل از جایی شروع میشود که وعدههای متعدد برای پایان پروژه یکی پس از دیگری مطرح شده و هنوز نتیجهای که به مردم وعده داده شده، محقق نشده است.
مهدی صداقتی، مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهرداری تهران، ۱۲ مهر ۱۴۰۴ درباره روند اجرای پروژه اعلام کرده بود که عرشه دوم پل ظرف یک ماه نصب میشود و از افتتاح چپگرد ستارخان ـ چمران تا پایان سال خبر داده بود. وعدهای که با پایان سال ۱۴۰۴ محقق نشد و پروژه به سال جدید کشیده شد.
این پایان وعدهها نبود. صداقتی در اردیبهشت ۱۴۰۵ نیز اعلام کرد که آخرین قطعه عرشه فولادی تا پایان اردیبهشت نصب خواهد شد و پروژه در مسیر تکمیل قرار دارد. با این حال، در ادامه نیز عملیات اجرایی پروژه ادامه پیدا کرد و افتتاح آن به زمان دیگری موکول شد.
از سوی دیگر، مهدی صالحی، شهردار منطقه ۲ تهران در فروردینماه امسال از بهرهبرداری پل ستارخان در سهماهه نخست سال خبر داده بود که این وعده هم محقق نشد.
در همین فاصله، سیدمحمد آقامیری، رئیس کمیته عمران شورای اسلامی شهر تهران، از زمان دیگری برای بهرهبرداری سخن گفت. او در ۲۳ اردیبهشت امسال اعلام کرد که پروژه پل ستارخان ـ چمران تا اواسط تابستان به بهرهبرداری میرسد.
اما اواسط تابستان هم گذشت و خبری از بهرهبرداری نبود.
در واقع، مرور این اظهارات نشان میدهد که طی حدود یک سال، چندین موعد برای تکمیل بخشهای مختلف و بهرهبرداری نهایی پروژه اعلام شده است؛ از پایان سال ۱۴۰۴ و نصب عرشه در مدت یک ماه گرفته تا پایان اردیبهشت، اواسط تابستان ۱۴۰۵.
مسئله فقط تأخیر در افتتاح یک پروژه عمرانی نیست. پشت هر روز تأخیر، هزاران سفر شهری قرار دارد که در محدودهای پرتردد با توقف و کندی مواجه میشوند. شهروندانی که از ستارخان به سمت چمران حرکت میکنند یا بالعکس، همچنان باید مسیرهای جایگزین و چراغهای تقاطع را طی کنند و در ساعات پرتردد، زمان بیشتری را در ترافیک سپری کنند.
این شرایط علاوه بر افزایش زمان سفر، مصرف سوخت و آلودگی هوا، فشار روانی بیشتری نیز به شهروندانی وارد میکند که هر روز برای رفتوآمد در این محدوده ناچار به تحمل ترافیک هستند.
از سوی دیگر، فلسفه اصلی اجرای این پروژه نیز حل بخشی از همین مشکل بوده است. وقتی شهرداری برای ایجاد یک دسترسی مستقیم و کاهش توقف خودروها در این محدوده پروژهای عمرانی تعریف میکند، طبیعی است که شهروندان انتظار داشته باشند اجرای آن نیز مطابق زمانبندی اعلامشده پیش برود.
البته اجرای پروژههای عمرانی ممکن است با مشکلات فنی، ترافیکی، معارضات تأسیساتی یا ملاحظات ایمنی همراه باشد؛ اما آنچه نیازمند پاسخ روشن است، فاصله میان وعدههای اعلامشده و واقعیت موجود در محل پروژه است.
اکنون به روزهای پایانی تابستان رسیدهایم؛ فصلی که قرار بود پل ستارخان در آن به بهرهبرداری برسد. از سوی دیگر، مهرماه و آغاز سال تحصیلی نیز در پیش است و با افزایش سفرهای روزانه، فشار بیشتری بر معابر تهران وارد خواهد شد.
پل ستارخان قرار بود بخشی از گره ترافیکی غرب تهران را باز کند، اما تأخیرهای پیدرپی باعث شده خودِ این پروژه به یکی از مصادیق فاصله میان وعده و عمل در اجرای پروژههای شهری تبدیل شود.
حالا پرسش ساده، اما جدی شهروندان این است: پس از چند وعده و چند تغییر در زمانبندی، بالاخره چه زمانی قرار است پل ستارخان به مردم تحویل داده شود؟