باشگاه خبرنگاران جوان- گزارش چند روز پیش روزنامه آمریکایی «وال استریت ژورنال» از پهلوگیری ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» در پاتایای تایلند، پرده از واقعیتی تلخ و گزنده برای ماشین جنگی ایالات متحده برداشت؛ واقعیتی که در لابهلای واژگانی، چون «خستگی»، «تنهایی» و «فرسودگی» پنهان شده است. این گزارش مستند از وضعیت این ناو، درواقع بهانهای است تا دریابیم چگونه مقاومت جانانه جمهوری اسلامی ایران در منطقه، به کابوسی فرساینده برای متکبرترین ارتش جهان تبدیل شده است؛ تا جایی که ملوانان آمریکایی نه تنها دیگر تمایلی به تمدید مأموریتهای خود ندارند، بلکه برای فرار از این تقابل، در حال انصراف از ادامه خدمت نظامی هستند.
براساس مصاحبههای انجام شده با دهها ملوان ناو لینکلن و ناوشکن «فرانکای. پترسن جونیور» فشار جنگ با ایران به حدی بوده که بسیاری از آنها قید حضور در ارتش را برای همیشه زدهاند. لوکاس شپردسون، مکانیک بیستوچهار ساله این ناوشکن با صراحت اعتراف میکند این استقرار طولانیمدت «خط قرمزی برای بسیاری از افراد بود» و او پس از بازگشت به خانه، قراردادش را تمدید نخواهد کرد. او میگوید: «آدمها تازه فهمیدهاند که نمیخواهند ۲۰ سال دیگر این کار را انجام دهند». این گزاره صریح، بهوضوح نشاندهنده فروپاشی انگیزه و ناتوانی نیروی انسانی آمریکا در تقابل با تابآوری نظام جمهوری اسلامی است.
این ناوگروه از حدود ۲۸۰ روز دریانوردی، ۲۰۰ روز آن را در منطقه فعال جنگی و در قلب عملیاتی برای مقابله با ایران گذرانده است. شدت این تقابل به حدی بود که برد کوپر، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا آن را «یکی از فشردهترین و پرپیامدترین عملیاتهای دوران مدرن» توصیف و به درگیری با بیش از ۲۰۰ پهپاد ایرانی اعتراف میکند. اما این فشردگی و ایستادگی ایران چه بلایی بر سر تجهیزات آنها آورده است؟ انجام بیش از ۱۰هزار سورتی پرواز در این مدت، پوشش ضدلغزش عرشه پرواز ناو لینکلن را بهشدت فرسوده و خطرناک کرده است. ناوگان آمریکا حتی فرصت پهلوگیری برای ترمیم این خرابیها را نداشته است، چرا که مقاومت ایران، آنها را در حالت آمادهباش دائم و بهشدت فرساینده نگه داشته بود.
در کنار فرسودگی بارز تجهیزات، انسانهای درون این ماشین جنگی نیز به مرز فروپاشی کامل رسیدهاند. کار مداوم در شیفتهای ۱۲ ساعته، هفت روز هفته، خوابیدن در تختهای بسیار تنگ و خفهکننده بدون کمترین حریم خصوصی و قطع دو ماهه اینترنت به دلایل امنیتی، ملوانان را در انزوای مطلق روانی قرار داد. گزارش وال استریت ژورنال صراحتاً به جیرهبندی و کاهش حجم غذا اشاره میکند؛ جایی که ناو غولپیکر لینکلن به دلیل دشواری تدارکات در سایه تهدیدات، مجبور شد بخشی از آذوقه خود را برای جلوگیری از گرسنگی به ناوشکن پترسن منتقل کند. مایکل گونزالس، یکی از ملوانان، از روزهایی میگوید که در یک ناو آمریکایی طعم گرسنگی را چشیده است. فشار روانی این شرایط چنان بود که یکی از ملوانان ناو لینکلن به قصد خودکشی خود را به دریا انداخت؛ رویدادی که نیروی دریایی سعی در لاپوشانی آن داشت.
این گزارش همچنین به زنجیرهای از حوادث ناشی از خستگی در ناوگان آمریکا اشاره میکند؛ از سقوط بالگرد ناو جورج اچ. دبلیو. بوش تا آتشسوزی در ناو جرالد فورد و سقوط جنگندهها از روی ناوهای نیمیتز و ترومن. نیروی دریایی آمریکا دلیل این سوانح را صراحتاً «کمبود نیرو و خستگی ملوانانی که بیش از حد کار کردهاند» میداند.
در نهایت، آنچه در گزارش وال استریت ژورنال روایت میشود، در ناخودآگاه خود، راوی یک حقیقت بزرگتر است: قدرت بلامنازع جمهوری اسلامی ایران در فرسوده کردن هیمنه پوشالی ایالات متحده. ناوهایی که روزی نماد قدرتنمایی واشنگتن بودند، اکنون با عرشههایی ساییدهشده، انبارهای غذایی جیرهبندی شده و ملوانانی خسته که برای فرار از خدمت و استعفا روزشماری میکنند، منطقه را ترک میکنند. این فرسودگی، سند زنده مقاومت ایران و استیصال کامل نیروی دریایی آمریکاست.
منبع: روزنامه قدس