باشگاه خبرنگاران جوان - میخائیل اونوفرینکو، روز یکشنبه در یادداشتی اختصاصی برای خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) با اشاره به شرایط یادشده، نوشت: آغاز سال ۲۰۲۶ با رویداد‌هایی در جهان همراه بود که نمی‌توان از آنها غافل شد. مهم‌ترین خبر، ربودن نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهوری ونزوئلا و انتقال غیرقانونی او به ایالات متحده بود. استناد به هرگونه تصمیم دادگاه‌های آمریکایی در این زمینه از نظر حقوقی بی‌ارزش است.

رئیس‌جمهوری یک کشور مستقل و به رسمیت شناخته شده بین‌المللی ربوده شد و در این حین، حملات موشکی به آن کشور صورت گرفت. این یک اقدام خصمانه و بدون تحریک مسلحانه و تحت یک بهانه واهی بود. در این میان، البته، آمریکایی‌ها آسیب دیده‌اند. ترامپ اکنون نه تنها به ونزوئلا و کلمبیا بلکه به کوبا و مکزیک نیز اعتراض دارد و از تصرف گرینلند سخن می‌گوید. قطعاً ربودن مادورو و تمام اقدامات بعدی ایالات متحده، از جمله تصرف غیرقانونی دو نفتکش در آب‌های بین‌المللی، تنها یک معنا دارد: همه کشورها، همه دولت‌هایی که قادر به مقاومت در تمام سطوح، از طریق دیپلماتیک، سیاسی، اقتصادی و نظامی هستند، باید متحد شوند، زیرا اکنون کاملاً مشخص است که ترامپ در این زمینه متوقف نخواهد شد.

او و نزدیکانش به طور علنی در روز‌های اخیر اعلام کرده‌اند که به تصمیمات سازمان ملل و قوانین بین‌المللی اهمیت نمی‌دهند. تنها یک قانون وجود دارد- قانون زور! این زور را ترامپ و اطرافیانش در ماه‌های آینده به کار خواهند بست، حداقل به این دلیل که برای پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای که پاییز امسال در ایالات متحده برگزار می‌شود، به آن نیاز دارند.

البته، سازمان‌هایی مانند بریکس و سازمان همکاری فرانکفورت و سایر سازمان‌هایی که تحت نفوذ ایالات متحده نیستند یا تمایل دارند از این نفوذ خارج شوند، باید متحد شوند. با این حال، این فرآیند بسیار پیچیده خواهد بود، زیرا بسیاری از کشور‌های ضعیف‌تر اکنون در حال بررسی این هستند که به کدام طرف بپیوندند که برای آنها سودمندتر باشد. آنها به این فکر می‌کنند که اگر آمریکایی‌ها قدرت خود را نشان می‌دهند، هیچ کس نمی‌تواند چیزی در برابر آنها قرار دهد، بهتر نیست تسلیم شوند؟ پاسخ را خود ونزوئلا داده است و ما خواهیم دید که در ماه‌های آینده ایالات متحده دست بر همه دارایی‌های ونزوئلا خواهد گذاشت. زندگی در آنجا برای مردم بهتر نخواهد شد، پول به ایالات متحده خواهد رفت، و نتیجه از دست دادن تمام استقلال برای سال‌ها و چشم‌انداز نزدیک خواهد بود.

در این میان، باید فراموش کرد که در پس این همه، نظم بین‌المللی که پس از جنگ جهانی دوم بر اساس منشور ملل متحد شکل گرفته بود، وجود داشته است. اصول حاکمیت ملی، ممنوعیت استفاده از زور و هرگونه قانون دریایی دیگر اعتباری ندارند. دیگر در هیچ قانونی معنایی وجود ندارد. تنها قانون، قانون زور است. قانون زور آمریکا و قانون کشور‌هایی مانند ایران، چین و روسیه که قادر به مقاومت در تمام جبهه‌ها، از طریق دیپلماتیک، سیاسی، اقتصادی و نظامی هستند.

چون ما می‌بینیم که کشور‌های اروپایی از جمله کشور‌های غرب اروپا که دهه‌ها پس از جنگ جهانی دوم به قوانین بین‌المللی و حقوق بشر احترام می‌گذاشتند، اکنون به همه اینها بی‌توجهی می‌کنند. اعمال تحریم‌ها علیه کشور‌های مستقل، نمونه بارزی از این بی‌قانونی است. ایران این موضوع را به خوبی از روی تجربه خود می‌داند. بنابراین، غرب امروز این قانون را به خاک افکنده است. ما باید با این واقعیت زندگی کنیم و با آن کنار بیاییم، و به همین دلیل، هیچ چیز به جز زور را در تمام جبهه‌ها در برابر غرب نمی‌توانیم و نباید داشته باشیم.

منبع: ایرنا