باشگاه خبرنگاران جوان - خبر کوتاه بود و مختصر؛ ربع پهلوی نتوانست حتی به اندازه ربع محوطه اجاره شده آدم جمع کند. پهلوی و مشاورانش چند هفته بود که برای برگزاری تجمع در مونیخ تبلیغات می‌کردند.

یکی دو هفته‌ای بود که رضا پهلوی و طرفدارانش از تجمعی بزرگ صحبت می‌کردند؛ تجمعی میلیونی که به گفته خودشان قرار بود برای مردم داخل ایران، «انقلاب ملی!» برپا کند؛ افرادی که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کردند و با تحریک احساسات مردم داخل کشور باعث کشته شدن بسیاری از فرزندان این خاک شدند.

قرار بر این بود بعد از یک شو سیاسی در کنفرانس مونیخ، محل تعیین‌شده مملو از جمعیت شود تا به خیال خودشان برای حمله نظامی به ایران مشروعیت بخشیده باشند؛ اما در واقعیت صحنه طور دیگری رقم خورد و حتی نتوانستند یک سوم محیط درنظرگرفته شده توسط دولت آلمان را پر کنند؛ آن هم با هفته‌ها تبلیغ و حتی اجاره کردن راهپیمایان خارجی.

پایگاه خبری Morning Voice در گزارش خود از تجمع مونیخ نوشته: دیپلمات‌ها و تحلیلگران حاضر در مونیخ می‌گویند "بخش قابل‌توجهی" از جمعیت حاضر در مونیخ "ایرانی" به نظر نمی‌رسیدند و به "زبان‌های اروپایی" صحبت می‌کردند. گویی هدف این بوده که بجای برپایی یک راهپیمایی منحصرا ایرانی، [به هر قیمتی] بیشترین توجه بین‌المللی نسبت به موضوع ایران جلب شود.

تعداد مهمانان خارجی این تجمع به اصطلاح ایرانی به حدی زیاد بود که فرزند شاه مخلوع و فراری ایران مجبور شد برای سخنرانی از زبان انگلیسی استفاده کند! نکته قابل توجه در این تجمع این بود که دولت آلمان برای برگزاری این تجمع سنگ تمام گذاشت، از حفاظت شدید از محل برگزاری تا حفاظت تمام‌عیار از فرزند شاه مخلوع ایران.

از دولت آلمان گفتیم؛ دولتی که در این روز‌ها ماهیت ضدایرانی خود را به وضوح نشان داده است. دولتی که در برخی موارد در دشمنی با ایران حتی از آمریکا و رژیم صهیونیستی هم پیشی می‌گیرد.

این در حالی است که از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، روابط ایران با آلمان همواره شرایط باثبات‌تر و خوبی (هرچند بیشتر به لحاظ اقتصادی، فرهنگی و مبادلات علمی و تا حد کمتری سیاسی) داشت و کمتر تحت تاثیر این فرازونشیب‌ها قرار می‌گرفت.

زیاد به عقب برنگردیم؛ مثلا در ابتدای تجاوز رژیم صهیونیستی به ایران، دولت آلمان به بهانه حق اسرائیل برای دفاع از خود، حمایتش از این اقدام را اعلام کرد! همچنین، وزیر دفاع آلمان در واکنش به حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران، علاوه بر خبر خوب نامیدن آن، آن را گامی بزرگ در جهت از بین بردن یک تهدید جدی توصیف کرد.

شاید اصلی‌ترین دلیل دشمنی آلمان‌ها با ایران، همکاری‌های همه‌جانبه ایران با روسیه باشد، روسیه‌ای که چند سالی است به‌طرز عجیبی در مقابل آمریکا و اروپا ایستاده و کوتاه‌بیا هم نیست.

بخشی از موضع شدید آلمان نسبت به ایران ناشی از عدم احیای برجام است؛ اگر همه طرف‌ها به برجام برمی‌گشتند، اروپا و آلمان در بحران انرژی ناشی از جنگ اوکراین صدمات و خسارات کم‌تری به لحاظ سیاسی و اقتصادی متحمل می‌شدند.

نقش و تاثیر لابی اسرائیل در آلمان نیز حائز اهمیت بالاست و همواره این لابی مانع اصلی عادی‌سازی روابط بین تهران و برلین بوده است؛ این لابی در سال‌های اخیر ضمن پیشبرد اهدافش از مسیر خود، بر تاثیرگذاری جریان اپوزیسیون جمهوری اسلامی در آلمان افزوده است.

البته، اما شاید اصلی‌ترین دلیل دولت آلمان برای دشمنی با ایران و ایرانی، دوستی دولت آلمان با رژیم صهیونیستی باشد. گواه این موضوع هم در همین دو سه سال اخیر به وضوع دیده شده است: جنگ غزه.

آلمان بعد از آمریکا دومین کشور تسلیح‌کننده رژیم صهیونیستی در جنگ غزه است و حتما در نسل‌کشی اسرائیل در باریکه غزه نقش به‌سزایی دارد. البته دستورالعمل‌های صادراتی دولت آلمان اساسا ارسال تجهیزات نظامی به مناطق جنگی و بحران‌زده را ممنوع می‌کند. اما استثنا‌هایی هم وجود دارد آن‌هم برای دوستان؛ یکی از این استثنا‌ها شامل حمایت از اوکراین در مقابل روسیه می‌شود؛ رژیم اسرائیل هم که یک مورد ویژه برای آلمان‌ها به شمار می‌رود.

در حوزه نظامی، صادرات تسلیحات آلمان به رژیم صهیونیستی افزایش یافته و طی این سال‌ها به بیش از ۱۰ برابر رسیده است! براساس گزارش موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم، آلمان بیش از ۳۰ درصد از واردات تسلیحات رژیم صهیونیستی در سال‌های اخیر را به خود اختصاص داده است.

تنها کشور دیگری که سلاح بیشتری به رژیم صهیونیستی فروخت، آمریکا بود که ۶۹ درصد از واردات تسلیحات این رژیم را تامین می‌کرد!

اما از مسئله اصلی دور نشویم؛ برگردیم به مونیخ و سیرکی که در روز چهاردهم فوریه برگزار شد؛ مارکوس زودر، رئیس دولت ایالت بایرن با انتشار پیامی در پلتفرم ایکس اعلام کرد ایالت بایرن در کنار اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم ایران ایستاده است؛ منظور زودر از مسالمت‌آمیز، فحاشی و زد و خورد‌هایی است که طرف‌داران پهلوی در نقاط مختلف ثبت کرده‌اند، فحاشی‌های عجیب و غریب، زد و خورد و هزاران کار غیرمعقول دیگر برای جماعتی پرادعا.

او تجمع برگزارشده در محل ترزین‌ویزه مونیخ را اقدامی مهم در تقویت همبستگی و افزایش دیده‌شدن بین‌المللی اعتراضات توصیف کرد.

البته طرفداران پهلوی در یک مورد در طول تاریخ، پیشتاز هستند؛ جماعتی که برای رسیدن به هدف خود حتی حاضرند و درخواست دارند که نیروی خارجی به خاک و وطن‌شان حمله نظامی کند. درست خواندید؛ در طول تاریخ هیچ ملتی از نیروی خارجی درخواست نکرده که به کشورش حمله کند!

افرادی که به عیان در فضای مجازی صحبت از اعدام، کشتن مخالفان و رحم نکردن حتی به زن و بچه مخالفان خود می‌کنند و به آن هم افتخار می‌کنند.

با همه تفاسیر، سیرک مونیخ هم برگزار شد و پهلوی به همه دنیا نشان داد که در فضای مجازی طرفدار زیاد دارد؛ اما در واقعیت اینطور نیست؛ طرفدارانی که در فضای مجازی میلیونی هستند، اما در واقعیت حتی نمی‌توانند یک میدان را پر کنند، هر چند که خودشان معتقدند که جمعیت میلیونی دارند.

سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان هم در انتقاد از  رویکرد و جایگاه اتحادیه اروپا در قبال تحولات مرتبط با ایران، کنفرانس امنیتی مونیخ را «سیرک مونیخ» توصیف کرد و گفت: این رویداد که پیش‌تر جدی و معتبر تلقی می‌شد، دچار افولی شده که در آن «ظاهر بر محتوا» غلبه یافته است.