ترامپ جنگی را آغاز کرد که قرار بود نمایش قدرت باشد، اما در پایان، بیش از هر چیز تصویری از محدودیتهای آمریکا را به جا گذاشت؛ جایی که نه پیروزی قاطعی حاصل شد و نه اهداف اصلی محقق—و همین، او را به بزرگترین بازنده این میدان تبدیل کرد.
در حالی که واشنگتن از «پیروزی» سخن میگوید، روایت فارن افرز نشان میدهد جنگ با ایران نه به فتح، بلکه به بنبستی پرهزینه ختم شده؛ جایی که نه آمریکا توان تحمیل ارادهاش را داشت و نه ایران حاضر به عقبنشینی شد.
آتشبسی که قرار بود نشانه قدرت باشد، حالا در روایت نیویورک تایمز به نمادی از شکست و عقبنشینی واشنگتن تبدیل شده؛ جایی که نه تنگه هرمز و نه تغییر سیاسی در ایران رخ داد. تنها این اعتبار آمریکا بود که زیر سوال رفت.
در حالی که واشنگتن از مهار ایران سخن میگوید، گزارش نیویورک تایمز تصویری متفاوت ترسیم میکند؛ تهران نه تنها فرو نریخت، بلکه از دل جنگ با دست بالاتر و اعتماد بنفس بیشتر وارد میدان جنگ شد.
دستاوردهای مقتدرانه در میدان تنها زمانی برای ملت ایران قابلیت نقدشوندگی دارد که در حوزه سیاسی و دیپلماتیک مذاکره کنندگان توانایی تثبیت آنرا در پای میز مذاکره داشته باشند.