باشگاه خبرنگاران جوان - سال ۱۴۰۴ سال تلخی برای ایران و ایرانی بود، در عین حال سالی هم بود که قدرت‌نمایی یک ملت در میدان رقم خورد. در این سال جمهوری اسلامی ایران دو جنگ را تجربه کرد که هر دوی آن‌ها از طرف آمریکا و رژیم صهیونیستی به ملت تحمیل شد؛ یکی در خردادماه که ۱۲ روز طول کشید و دیگری در اسفندماه که ۴۰ روز به طول انجامید. 

نکته‌ای که در این جنگ‌ها نمود داشت؛ حملات وحشیانه به زیرساخت‌های کشور بود؛ به خصوص در جنگ دوم که حملات گسترده‌ای علیه زیرساخت‌های کشور به خصوص پل‌های ارتباطی، پتروشیمی‌ها و ایستگاه‌های انرژی مثل آب و برق انجام شد؛ این موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که بدانیم کسانی که به زیرساخت‌های ایران حمله می‌کردند مدعی جنگیدن برای مردم ایران و آزادی آن‌ها بودند، همان مردمی که مستقیما از همان زیرساخت‌های مورد هدف قرار گرفته استفاده می‌کردند.

با حملات دشمن به مراکزی همچون صنایع فولاد، انستیتو پاستور و حتی پل بی ۱ کرج، جنگ زیرساختی اوج گرفت؛ حمله به زیرساخت‌ها بالاخره خسارت و هزینه دارد؛ اما از آنجایی که زیرساخت‌های ایران توسط مردم همین کشور ساخته شده و توسعه یافته، بازسازی دوباره آن از نظر دانش، مشکل‌ساز نیست و دوباره ساخته خواهند شد.

یکی از انواع ترورها و وحشی‌‎گری‌های رژیم تروریستی آمریکا و اسرائیل هیدروتروریسم علیه ملت ایران بود که در جنگ‌های تحمیلی دوم و سوم به کرات از آن استفاده شد. تروریسم آب (Hydroterrorism)» به حمله‌های عمدی به منابع، شبکه‌ها و تأسیسات تامین آب آشامیدنی با انگیزه سیاسی، اجتماعی یا نظامی گفته می‌شود؛ براساس مطالعات تاریخی، این پدیده ریشه در بیش از ۲هزار و ۵۰۰ سال پیش دارد.

درپی حمله‌های خارج از عرف جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، خبر خسارت گسترده به زیرساخت‌های حیاتی آب کشور در ۳۰۰ نقطه و به میزان بیش از ۵۵۰۰ میلیارد تومان، زنگ خطری جدی برای امنیت ملی و حقوق شهروندی ایران به صدا درآورده است؛ براساس اعلام مدیرعامل آبفای کشور، خطوط انتقال، مخازن، ایستگاه‌های پمپاژ و حتی تأسیسات آب‌شیرین‌کن قشم در جریان حمله‌های هوایی و موشکی هدف قرار گرفته‌اند؛ این اقدام، فارغ از هر گونه توجیه نظامی، در چارچوب مفهوم نوظهوری به نام تروریسم آب (Hydroterrorism) قابل تعریف و پیگرد است.

هیدروتروریسم سابقه بسیار طولانی به وسعت تاریخ دارد؛ از مسموم کردن مخازن آب در محاصره سیر‌ها توسط سولن آتنی در حدود ۶۰۰ سال پیش از میلاد با استفاده از ریشه گیاهان سمی، تا بمب‌گذاری در خط لوله اصلی آب بغداد در سال ۲۰۰۳ و قطع آب روستا‌ها توسط ببر‌های تامیل در سریلانکا در سال ۲۰۰۶، بستن آب به روی مردم غزه و حملات وحشیانه به منابع آبی ایران همه و همه در زمره هیدروتروریسم قرار می‌گیرند؛ این اقدامات اگر حتی تلفات انسانی سنگین به بار نیاورند، به دلیل ارزش نمادین آب، باعث ایجاد وحشت عمومی و مانند آن می‌شوند.

البته هیدروتروریسمی که رژیم علیه ملت ایران به کار گرفت؛ در میان فلسطینی‌ها سابقه بسیار زیادی دارد؛ احمد شعاویط عضو کمیته حمایت از شهرداری حواره می‌گوید وضعیت طوری است که ارتش رژیم صهیونیستی به طور متناوب آب را به روی ما قطع می‌کند. این اقدام با هدف رساندن آب به شهرک‌نشینان صهیونیست انجام می‌شود. ارتش انواع مجازات جمعی از جمله محرومیت از آب، محدودیت دسترسی به جاده‌ها، محروم کردن مردم از غذا، دارو، آذوقه، برق و حتی سوخت را برای ساکنان فلسطینی اعمال می‌کند.

سامی داوود، مدیر شعبه شمالی گروه آب‌شناسی فلسطین نیز می‌گویداسرائیل نه تنها بیش از ۸۵ درصد از منابع آبی ما را کنترل می‌کند بلکه برای ۱۵ درصد باقی‌مانده برای طرف فلسطینی نیز محدودیت‌های شدید اعمال می‌کند. ما با کمبود شدید آب آشامیدنی مواجه هستیم و مجبوریم از شرکت مکروت آب بخریم. آبی که ما می‌خریم در اصل متعلق به فلسطینیان و از منابع متعلق به خودمان است.

از منظر حقوق بین‌الملل، هدف قرار دادن عمدی زیرساخت‌های آب غیرنظامی، نقض آشکار کنوانسیون‌های ژنو محسوب می‌شود؛ همچنین براساس مفاد کنوانسیون‌های دوم ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن، تأسیسات مرتبط با تامین نیاز‌های اساسی غیرنظامیان از جمله آب آشامیدنی باید در زمان مخاصمات مسلحانه مورد حمایت ویژه قرار گیرند.

ماده ۵۴ پروتکل اول الحاقی (۱۹۷۷) به‌صراحت محروم‌سازی غیرنظامیان از اشیاء ضروری برای بقا ازجمله آب را به‌عنوان روش جنگی ممنوع اعلام کرده است؛ نکته جالب توجه آن‌که «بسیاری از سد‌های بزرگ گردشگران را جذب می‌کنند و آمادگی خود را برای پذیرفتن عموم اعلام می‌دارند»؛ یعنی تأسیسات آبی نه‌تنها غیرنظامی، بلکه غالبا در دسترس عموم هستند و حمله به آنها مصداق بارز «تروریسم» است.