باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم سادات بهادر _ طی چند روز گذشته، کرمان به میدانی برای نمایش تضادهای عمیق اقتصادی‑اجتماعی تبدیل شد؛ جایی که گروهی تحت پردهٔ «اعتراض به گرانی» به شهر خسارتها زدند. به آتش کشیدن ۲۵۰ اصله درخت، تخریب ۱۵ ایستگاه اتوبوس، شکستن تابلوهای راهنمایی و خسارت مالی نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان تنها آمار نیستند؛ بلکه گواهی بر یک فاجعهٔ انسانیاند که زیرساختها و اموال شهروندان را نابود کرد.
اما مردم کرمان با هوشیاری، همبستگی و بصیرت، صداهای اغتشاشگران را به سکوت کشاندند و مسیر را به سوی آرامش هموار کردند.

در حقیقت، کرمان، به مثابهٔ باغی کهنسال، در مواجهه با این هجوم ناگهانی، زخمهایی بر تن خود دریافت. شعلههای آتش بیمحابا به درختان کرمان هجوم بردند و ۲۵۰ اصله درخت که قرنها شاهد گذر زمان بودند را به خاکستر تبدیل کردند.

ایستگاههای اتوبوس، که شریانهای حیاتی حملونقل عمومی شهر بودند، مورد تخریب قرار گرفتند و تابلوهای راهنمایی که مسیریاب مردم در شهر بودند، شکسته و از جا کنده شدند. این تخریبها، خسارات مالی سنگینی را به دنبال داشت، خساراتی که بر دوش کرمان سنگینی میکند.

اما در دل این آشفتگی، نیرویی دیگر در حال بیداری بود؛ نیروی همبستگی و ارادهٔ مردمی. مردم کرمان، با آگاهی از اینکه امنیت و آرامش شهر در خطر است، صف خود را از اغتشاشگران جدا کردند.

آنها با برگزاری راهپیماییهای مسالمتآمیز در سراسر استان، تحرکات غیرقانونی را محکوم کردند و بار دیگر اعلام کردند که امنیت، خط قرمز آنهاست. این راهپیماییها، نشاندهندهٔ این بود که مردم کرمان، خواهان صلح و آرامش هستند و از هر گونه خشونت دوری میکنند.

نیرویهای دفاعی و امنیتی نیز با حضور فعال و هوشمندانه، نقش مهمی در مهار نقاط بحرانی و برقراری نظم ایفا کردند. در کنار آنها، زنان، مردان و جوانان کرمانی، با هوشیاری و مسئولیتپذیری، از بروز هرگونه آسیب جلوگیری کردند.
حرف آخر ...
اگرچه طی چند روز گذشته کرمان با شعله هایی سوزان، صداهای شکستهٔ تابلوها و تیر و ترقه مواجه شد، اما همبستگی و ارادهٔ مردمی این شهر را از زوال نجات داد. در واقع، همان «خون شهدا» که بهعنوان خطقرمز امنیتی تعریف شده، نه تنها موانعی را که در مسیر صلح قرار گرفته بود، از میان برد، بلکه بذر امید را در دل هر شهروند کاشت.

امروز، با چشمهای باز و قلبهایی روشن، کرمان بهعنوان نمونهای بارز از توانایی یک جامعهٔ متحد در برابر هر گونه آشفتگی سیاسی یا اقتصادی ظاهر میشود؛ شهرهایی که بهجای تسلیم شدن، دست به دست هم میدهند تا «آیندهای سبزتر، امنتر و معنادارتر» بسازند.
آرامشی که از خون شهدا میآید، نهتنها پاسخی به خشونت است، بلکه نشانی است از اینکه مردم میتوانند با هماندیشی، مسیر روشن را برای خود و نسلهای آینده هموار کنند.