باشگاه خبرنگاران جوان؛ محمد کلهر - در سال‌هایی که بخش قابل توجهی از تولیدات تلویزیونی میان سرگرم‌کننده‌های پرزرق‌وبرق و تاک‌شو‌های کلیشه‌ای در نوسان است، «جبهه» کوشیده با تکیه بر روایت‌های انسانی و تجربه‌های زیسته، مسیری متفاوت را دنبال کند. این برنامه با انتخاب قالب خاطره‌گویی، روایت‌های دست‌اول و پرهیز از پیچیدگی‌های فرمی، تلاش می‌کند با مخاطب روزه‌دار ارتباط برقرار کند.

«جبهه» بر «انسان» تمرکز می‌کند. انسانِ روایت‌گر؛ چه آن‌که از خاطره‌ای در جبهه می‌گوید، چه آن‌که از مقاومت در زندگی روزمره. این امتداد معنایی «جبهه» از میدان جنگ به میدان زندگی، هوشمندانه‌ترین انتخاب برنامه است. جبهه را از جغرافیا به یک وضعیت انسانی ارتقا می‌دهد؛ وضعیتی که هر مخاطب می‌تواند سهمی از آن داشته باشد.

مزیت مهم برنامه، حفظ لحن طبیعی مهمانان است و همین بی‌تکلفی، سرمایه اصلی اثر است. مخاطب حس نمی‌کند با یک متن از پیش‌نوشته مواجه است؛ بلکه با انسانی روبه‌روست که تجربه‌ای زیسته را روایت می‌کند. این کیفیت، به‌ویژه در شب‌های رمضان که ذهن و دل مخاطب آماده‌تر است، دوچندان اثرگذار می‌شود. «جبهه» در این ایام، بیش از آنکه یک برنامه باشد، حال‌وهوایی مشترک می‌سازد؛ حال‌وهوای معنویت.

نکته دیگر، تنوع مهمانان و آدم‌هایی است که قصه‌ای متفاوت دارند. این تکثر، برنامه را از تک‌صدایی نجات داده و آن را به آینه‌ای چندوجهی تبدیل کرده است. هر شب، روایتی تازه، بی‌آنکه حس تکرار غالب شود.

با این حال، برنامه هر جا از این سادگی فاصله می‌گیرد و شعار می‌دهد، آسیب می‌بیند. بخش‌های نمایشی یا حضور غلیظ مجری‌کارشناس، گاه بیش از آنکه مکمل روایت باشند، ریتم عاطفی آن را قطع می‌کند. «جبهه» بیش از هر چیز در روایتگری خالص نفس می‌کشد. این برنامه وقتی بهترین است که فقط گوش می‌دهد و اجازه می‌دهد روایت‌ها خودشان کارشان را بکنند.

در مجموع، «جبهه» را می‌توان تلاشی قابل توجه در مرور خاطرات دفاع مقدس در قاب تلویزیون دانست.