باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم رضایی - شاهچراغ (ع) در قلب شیراز، همچون شمعی فروزان است که قرن‌هاست پروانه‌های عاشق خاندان پیامبر را گرد خود جمع می‌کند؛ شمعی که نورش نه‌تنها صحن و سرای حرم، بلکه روح و جان مردمان این دیار را روشن کرده است.

امروز، همزمان با ششم ذی‌القعده، روزی که به پیشنهاد شورای فرهنگ عمومی فارس در تقویم ملی ایران به نام بزرگداشت حضرت احمدبن‌موسی (ع) ثبت شده است و فرصتی ارزشمند برای بازخوانی ابعاد شخصیتی و معنوی ایشان به شمار می‌رود.

در جریان سفر اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۷ به استان فارس، رهبر شهید انقلاب با اشاره به حضور بارگاه نورانی حضرت احمد بن موسی شاهچراغ (ع) و دیگر امامزادگان برجسته در شیراز، این موهبت را سرمایه‌ای کم‌نظیر برای هویت دینی و فرهنگی فارس دانستند؛ سرمایه‌ای که در طول قرن‌ها، روح این شهر را شکل داده و به آن جایگاهی ممتاز بخشیده است.

شیراز، شهری که از دیرباز با عشق، عرفان و نیایش شناخته می‌شود، در دل خود تربت پاک فرزند ارشد امام موسی کاظم (ع) را جای داده است؛ وجودی که به «امین ولایت» شهرت یافته و حضورش، نام شیراز را در پهنه ایران و جهان اسلام بلندآوازه کرده است.

خاک این سرزمین، از روزگاران کهن مأمن عارفان و عاشقان بوده و پاکی و طهارت آن، با نورانیت حرم شاهچراغ (ع) درهم آمیخته و هویتی معنوی برای این شهر رقم زده است.

سپیده‌دمان شیراز، هنگامی که نسیم خنک صبحگاهی در صحن و سرای بارگاه ملکوتی حضرت شاهچراغ (ع) می‌وزد، حال و هوایی می‌آفریند که گویی فرشتگان در فضای قدسی حرم به تسبیح و تهلیل مشغول‌اند. این آرامش آسمانی، خستگی را از جان هر زائر می‌زداید و دل‌ها را به سوی نور و امید رهنمون می‌کند.

حضرت سید امیر احمد، فرزند بزرگوار امام هفتم شیعیان، در میان مردم ایران با نام‌های شاهچراغ و سیدالسادات الاعاظم شناخته می‌شود. حرم او، پناهگاه دل‌هایی است که در جست‌وجوی آرامش، عشق و معنویت‌اند. هر گوشه از این آستان مقدس، سرشار از نور و صفایی است که زائر را به زمزمه‌های عاشقانه و راز و نیاز‌های بی‌پایان می‌کشاند.

هر قدمی که به سوی حرم برداشته می‌شود، دل را سبک‌تر و جان را مشتاق‌تر می‌کند؛ گویی پروانه وجود، تاب ماندن در پیله را ندارد و می‌خواهد در آسمان عشق رهایی یابد. با اذن دخول، دل همچون کبوتری سپید به سوی گنبد فیروزه‌ای پر می‌کشد و زائر در برابر این شکوه الهی، دو رکعت نماز عشق می‌گزارد و در دریای نیایش غرق می‌شود.

ستایش مقام حضرت شاهچراغ (ع) در قالب واژه‌ها نمی‌گنجد. عظمت شخصیت، فضایل اخلاقی و کرامت بی‌پایان او، قرن‌هاست که الهام‌بخش شاعران، نویسندگان و عارفان بوده است. هر آنچه گفته شده، تنها پژواکی از احساسات پاک دل‌هایی است که در برابر این نور الهی سر تعظیم فرود آورده‌اند.

در پناه گنبد نیلگون حرم، انسان حس می‌کند که هر قفل بسته‌ای کلید اجابت دارد. اینجا آستانه جود و کرامت است؛ جایی که اشک‌های امید بر گونه‌ها جاری می‌شود و دل‌ها به یقین و آرامش می‌رسند.

شیرازیان، که از دیرباز به محبت اهل‌بیت (ع) شهره‌اند، احترام به امامزادگان را میراثی ماندگار دانسته و آن را نسل به نسل منتقل کرده‌اند. شناخت شخصیت پیشوایان دین و آشنایی با سیره آنان، ضرورتی است که می‌تواند بسیاری از چالش‌های جامعه امروز را کاهش دهد و مسیر هدایت را روشن‌تر سازد.

حضرت احمد بن موسی (ع) در چهار عرصه هجرت، جهاد، شهادت و ولایت‌مداری، الگویی برجسته برای شیعیان بوده است.

بیانات رهبر شهید انقلاب در سفر به فارس، افقی تازه برای معرفی شیراز به عنوان سومین شهر مذهبی کشور گشود. ایشان تأکید کردند که جایگاه رفیع حضرت شاهچراغ (ع) باید در برنامه‌ریزی‌ها، تبلیغات و تخصیص اعتبارات فرهنگی و مذهبی مورد توجه قرار گیرد تا مشتاقان بیشتری از داخل و خارج کشور با قداست این بارگاه آشنا شوند.

در توصیف شخصیت حضرت احمد بن موسی (ع)، رهبر انقلاب به نقل از منابع معتبر تاریخی، ایشان را شخصیتی کریم، وارع، باوقار و مورد علاقه ویژه امام موسی کاظم (ع) معرفی کردند؛ وجودی که برکات حضورش نه تنها شیراز، بلکه بخش مهمی از ایران را دربرگرفته است.

آرامگاه نورانی شاهچراغ (ع) امروز یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی و مذهبی کشور به شمار می‌رود. این حرم مطهر، که محل شهادت فرزند ارشد امام موسی کاظم (ع) است، سالانه میلیون‌ها زائر را از سراسر ایران و جهان به سوی خود می‌کشاند و از نظر شمار زائران، پس از حرم امام رضا (ع) و حضرت معصومه (س)، در جایگاه سوم قرار دارد.

نام‌گذاری روز ششم ذی‌القعده به عنوان روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسی (ع)، که در سال ۱۳۸۸ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید، گامی مهم در پاسداشت مقام این امامزاده بزرگوار و معرفی جایگاه معنوی او به نسل‌های آینده بود.