باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم سادات بهادر - ۲۲ بهمن برای کرمانی‌ها یک تاریخ در تقویم نیست؛ زخمی است که به افتخار بدل شد، اشکی است که به لبخند رسید و نامی است که هر سال بر بام دل‌ها فریاد می‌شود. اینجا، پایتخت مقاومت جهان اسلام، مردم می دانند چگونه از خاطره، حماسه بسازند و از حماسه، راه.

صبح که از راه رسید، خیابان‌ها دیگر خیابان نبودند؛ رگ‌هایی بودند پر از خونِ گرمِ ایمان. پیرمردی که عصا را به زمین می‌کوبید، جوانی که پرچم را بر دوش می‌کشید، مادری که دست کودک را محکم‌تر گرفته بود؛ همه آمده بودند تا بگویند انقلاب، هنوز زنده است، هنوز جاری است، هنوز ایستاده است.

از چهارراه غزه تا میدان عاشورا، قدم‌ها فقط مسیر را طی نکردند؛ فاصله میان دیروز و امروز را پُر کردند. هر گام، امضایی بود پای آرمان‌ها. هر شعار، تپشی بود در سینه تاریخ. شهر، یک‌صدا شده بود؛ صدایی که از کوچه‌های کرمان گذشت و در بیش از ۳۰۰ نقطه استان پیچید؛ در شهرستان‌ها، در شهرها، در روستاها؛ گویی خاک هم ایستاده بود.

چهل‌وهفت سال از آن روز گذشته است؛ اما انقلاب در نگاه مردم کرمان، سالخورده نشده است. هنوز جوان است، چون جوان‌ها پای کارند. هنوز استوار است، چون ستون‌هایش مردم‌اند؛ و وقتی در پایان مسیر، سخن از عزت و اقتدار به میان آمد، آنچه دیده می‌شد فقط یک مراسم نبود؛ تجدید بیعتی بود با خون‌هایی که راه را باز کردند و با پرچمی که زمین نماند.

حرف آخر ...

کرمانیان امروز فقط راه نرفتند؛ تاریخ را برداشتند و بر شانه گذاشتند. فقط شعار ندادند؛ ایمان را فریاد زدند. ۲۲ بهمن در کرمان، یک راهپیمایی نبود؛ سندی بود زنده که نشان می‌داد این ملت، هر سال دوباره متولد می‌شود و حماسه، وقتی مردم بخواهند، از دل همین قدم‌های ساده آغاز می‌شود.

آری، کرمانیان امروز، نه فقط شاهد تاریخ بودند؛ خودِ تاریخ شدند و هر قدم‌شان، دفتری تازه در کتاب انقلاب گشود.