باشگاه خبرنگاران جوان؛ سید جواد حسینی-با فرا رسیدن میلاد حضرت صاحب‌الزمان (عج)، شهر‌ها غرق نور و شادی می‌شوند؛ خیابان‌ها را آذین می‌بندند و چراغ‌ها خبر از جشن میلاد می‌دهند. این جلوه‌های بیرونی زیبا و ارزشمند است، اما پرسش اصلی آن است که در این ایام، آیا فرصتی نیست تا هم‌زمان با چراغانی شهر، دل‌ها را نیز چراغانی کنیم؟ چرا که امام زمان (عج)، بیش از هر چیز، امامِ دل‌هاست.

چراغانیِ دل‌ها یعنی آن‌جا که می‌توانیم، حق دیگران را پاس بداریم، دل‌ها را نیازاریم و چراغ امید را در جان کسی خاموش نکنیم؛ یعنی انسانیت را از سطح شعار به عمقِ شعور برسانیم، عمقی که ما را به انسانی مسئول‌تر بدل می‌کند. اگر انسانیت در اخلاق و رفتار ما جلوه نکند، تنها واژه‌ای تکرارشونده خواهد بود، نه راهی برای روشن‌تر شدنِ دل‌ها.

مگر امام زمان (عج) در دکان آن پیرمرد قفل‌سازِ ساده، با انصاف و درستکار حاضر نمی‌شد و با او به گفت‌و‌گو نمی‌نشست؟ چرا؛ چون دلِ آن مرد چراغانیِ انصاف بود، چون در معامله‌اش حق را بر سود ترجیح می‌داد و دین‌داری‌اش در عمل معنا می‌یافت، نه در ادعا. حضرت خود فرمودند: «این‌گونه باشید تا ما خود به سراغ شما بیاییم»؛ در حقیقت، راه دور نیست، آنچه راه را هموار می‌کند، پاکی دل و سلامت عمل است.

اگر دل‌ها درست شوند، اگر اخلاق ما رنگ صداقت، امانت‌داری و خداشناسی بگیرد، فاصله‌ای میان ما و امام باقی نمی‌ماند. چه بسا چراغانی حقیقی همین باشد؛ دل‌هایی روشن که در هیاهوی بازار زندگی نیز عدالت و انصاف را فراموش نمی‌کنند و آن‌چنان صاف‌اند که امام، بی‌واسطه، میهمان آنها می‌شود.

باشد که میلاد حضرت صاحب‌الزمان (عج)، تنها جشن نور در خیابان‌ها نباشد، بلکه آغاز چراغانی دل‌هایی باشد که با اخلاق نیک و رفتار درست، رضایت آن حضرت را جست‌و‌جو می‌کنند و همیشه این روشنایی را زنده نگه می‌دارند.

هرچند چراغانیِ دل‌ها نیز به نظر و عنایتِ آن حضرت وابسته است؛ پس‌ای صاحبِ زمان، خود نظری بر دل‌های ما بیفکن، تا جان‌هایمان نیز به نور آن حضور چراغان شود.