باشگاه خبرنگاران جوان، سمیه خلیلی - برخلاف تصورات خام سردمداران کاخ‌سفید، شبیه‌سازی مدل‌های شکست‌خورده‌ای، چون عراق ۲۰۰۳ یا ونزوئلا برای ایران، نشان‌دهنده فقر تحلیل استراتژیک در واشینگتن است. طبق تحلیل میدل ایست مانیتور، ایران نه یک ساختار لرزان، بلکه یک «دولت‌-ملت» ریشه‌دار است که تاریخ ثابت کرده فشار‌های خارجی تنها به انسجام ملی و تقویت ناسیونالیسم دفاعی آن می‌انجامد.

شبکه نفوذ منطقه‌ای و ظرفیت‌های پیچیده تلافی‌جویی تهران، واقعیتی سرسخت است؛ ایران لقمه‌ای نیست که با نسخه‌های کپی‌برداری شده «تغییر رژیم» بلعیده شود. هرگونه تهدید وجودی، به جای فروپاشی، موتور محرک اقتدار داخلی علیه دشمن خارجی خواهد بود. پندار اینکه تهران تحت فشار تحریم‌ها مانند کاراکاس در هم می‌شکند، نادیده گرفتن واقعیت‌های ساختاری و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی است.

تضاد منافع؛ قمار نتانیاهو با کارت ترامپ

گزارش‌های واصله از اتاق‌های فکر غربی نشان می‌دهد که میان اهداف واشینگتن و تل‌آویو شکافی عمیق ایجاد شده است. در حالی که ترامپ برای ثبت یک پیروزی دیپلماتیک و فرار از هزینه‌های جنگ، به‌دنبال یک توافق جدید است، رژیم صهیونیستی با طرح مطالبات حداکثری نظیر خلع سلاح کامل موشکی، عمداً به‌دنبال به بن‌بست کشاندن هرگونه مسیر گفت‌و‌گو است.

میدل ایست مانیتور تأکید می‌کند که تل‌آویو هرگونه مصالحه‌ای را که کمتر از «تسلیم مطلق» تهران باشد، یک شکست برای خود می‌پندارد. این اختلاف فاز راهبردی نشان می‌دهد که جبهه ضدایرانی حتی در تعریف «موفقیت» نیز دچار تزلزل شده است؛ جایی که نتانیاهو می‌کوشد با بالا بردن هزینه دیپلماسی، آمریکا را به ورطه یک رویارویی نظامی ناخواسته و پرهزینه بکشاند.

دیپلماسی زیر سایه ماشه؛ بازی در لبه پرتگاه

اعزام ناوگروه‌های ضربت و تعیین ضرب‌الاجل‌های نظامی، ماهیت گفت‌و‌گو‌ها را از یک فرایند دیپلماتیک به یک «اولتیماتوم خطرناک» تغییر داده است. اما این «دیپلماسی با ماشه چکانده» نه تنها تهران را به عقب‌نشینی وانمی‌دارد، بلکه کل منطقه را در آستانه انفجاری قرار داده که مهار دامنه ویرانگر آن از اراده بازیگران بین‌المللی خارج خواهد بود.

تجربه نشان داده است که ایران در شرایط فشار حداکثری، راهبرد «تهاجم متقابل» را برمی‌گزیند. اگر تصور غرب این است که فشار اهرم‌ها منجر به تسلیم می‌شود، باید بدانند ایران ثابت کرده است که در کنج رینگ، خطرناک‌تر بازی می‌کند. تهران با تکیه بر دکترین دفاعی خود، جنگ را به فراتر از مرز‌ها می‌کشاند و اجازه نخواهد داد امنیت ملی‌اش به بازیچه کمپین‌های انتخاباتی یا زیاده‌خواهی‌های منطقه‌ای تبدیل شود.