ایران بهواسطه موقعیت جغرافیایی خاص خود، در نقطه اتصال شرق و غرب قرار گرفته و همزمان از منابع گسترده انرژی و شبکه نسبتاً توسعهیافته خطوط لوله برخوردار است. این ترکیب کمنظیر، ظرفیتی ایجاد کرده که در شرایط عادی شاید بهطور کامل دیده نمیشد، اما در نظم جدید انرژی، به یکی از مزیتهای راهبردی کشور تبدیل شده است
برای تهران، این کریدور صرفاً یک مسیر ترانزیتی جدید نیست، بلکه تهدیدی مستقیم علیه جایگاه ژئوپلیتیکی ایران محسوب میشود. از سوی دیگر، قرار گرفتن این دالان تحت حمایت سیاسی آمریکا، آن را به اهرمی امنیتی تبدیل میکند که میتواند در شرایط بحرانی، فشار مضاعفی بر ایران وارد سازد. ادامه این روند میتواند قفقاز جنوبی را از یک منطقه حائل، به یک کمربند فشار ژئوپلیتیکی فعال علیه ایران تبدیل کند.
در روزهای که متحدان کییف درگیر حفظ مالکیت گرینلند و مواجهه با تبعات رسوایی پرونده اپستین هستند روسیه با حملات گسترده خود اوکراین را در زمستانی سرد و تاریک فرو برده
مذاکرات جمعه ۷ فوریه بیش از آنکه میدان چانهزنی بر سر جزئیات فنی باشد، آزمونی برای سنجش میزان واقعگرایی آمریکا است. اگر این گفتوگوها بر مبنای بستههایی مانند پیشنهاد روسیه و با احترام به حق غنیسازی صلحآمیز ایران، تفکیک پرونده هستهای از مسائل امنیتی و کنارگذاشتن زبان تهدید شکل بگیرد، میتواند آغاز مسیری متفاوت باشد.