ترامپ جنگی را آغاز کرد که قرار بود نمایش قدرت باشد، اما در پایان، بیش از هر چیز تصویری از محدودیتهای آمریکا را به جا گذاشت؛ جایی که نه پیروزی قاطعی حاصل شد و نه اهداف اصلی محقق—و همین، او را به بزرگترین بازنده این میدان تبدیل کرد.
در حالی که واشنگتن از «پیروزی» سخن میگوید، روایت فارن افرز نشان میدهد جنگ با ایران نه به فتح، بلکه به بنبستی پرهزینه ختم شده؛ جایی که نه آمریکا توان تحمیل ارادهاش را داشت و نه ایران حاضر به عقبنشینی شد.
در حالی که واشنگتن از مهار ایران سخن میگوید، گزارش نیویورک تایمز تصویری متفاوت ترسیم میکند؛ تهران نه تنها فرو نریخت، بلکه از دل جنگ با دست بالاتر و اعتماد بنفس بیشتر وارد میدان جنگ شد.
آمریکا زیر فشار تناقضهای درونیاش ترک برداشته و ترامپ نه ناجی این بحران، بلکه نماد آشکار آن است؛ چهرهای که بیش از هر زمان، نشانههای افول تدریجی قدرت واشنگتن را عیان میکند.
توصیه بنده به دستگاه دیپلماسی این است که هدیهای مخصوص و ارزشمند در پیشاپیش دوربینها و خبرنگاران جهان که این رویداد را پوشش میدهند به سفرای آمریکا داده شود که به رئیسجمهورشان برسانند.
وزیر امور خارجه تصریح کرد: اگر آمریکا میخواهد با اجازه به نتانیاهو برای نابود کردن مسیر دیپلماسی، اقتصادش را نابود کند، ما این اقدام را احمقانه میدانیم ولی برای آن آمادهایم.
آمریکا در جنگ تحمیلی علیه کشورمان با چالشهای فراوانی روبرو بوده است اما یکی از مهمترین تبعات این جنگ انزوای جهانی واشنگتن خصوصا در میان همپیمانان خود بوده است.