استقرار دو ناو هواپیمابر آمریکا در نزدیکی عمان این پرسش جدی را مطرح کرده است: ایالات متحده دقیقاً با حمله احتمالی به ایران به دنبال چه هدف سیاسی دستیافتنی است؟ تجربه سه دهه گذشته نشان میدهد پاسخ این پرسش میتواند برای واشنگتن پرهزینهتر از آن باشد که تصور میکند.
قرارداد تسلیحاتی پاکستان و لیبی را باید نقطه عطفی در مسیر تحول نقشپذیری/نقشیابی اسلامآباد در نظام بینالملل دانست. این توافق ابزار جدیدی برای نفوذ ژئوپلیتیکی در اختیار سیاست خارجی پاکستان قرار میدهد
فشارها و تهدیدهای نظامی علیه برنامه هستهای ایران با توجه به تجربه لیبی بیفایده است و تنها دیپلماسی متوازن و تضمین امنیتی واقعی میتواند راهحل پایدار باشد.
الگوی لیبی که بهعنوان نمونهای از خلع سلاح داوطلبانه مطرح شد، برای ایران نمادی از فریب و خیانت است و مذاکرات با زبان تهدیدی نمیتواند به توافقی پایدار منجر شود.
تکرار بیملاحظه و بیمورد قیاس ایران با کشور با لیبی خطرات بزرگی درپی دارد. در حالیکه ایران با وجود تحریمهای به مراتب سختتر و سهمگینتر کاملا پویا و سر پاست؛ مردم متحد و منسجمند و با وجود مشکلات عدیده، حاضر به از دست رفتن کشور و امنیت خود نیستند.
پلیس ایتالیا از دستگیری رئیس پلیس قضایی لیبی مستقر در طرابلس در پی حکم دیوان کیفری بینالملل خبر داد، اما دادگاهی در ایتالیا از تایید حکم دستگیری امتناع کرد و در نهایت این فرد اخراج و به کشور مبدا برگردانده شد.