باشگاه خبرنگاران جوان - پیتر بردشاو منتقد سرشناس بریتانیایی در نگاهی به جشنواره کن ۲۰۲۶ که به زودی کارش را شروع می‌کند، مطلبی منتشر کرده است.

وی درباره جشنواره امسال نوشته نوشته است:‌

هفتاد و نهمین دوره این جشنواره تأثیرگذار، مجموعه‌ای از آثار مولفان را در خود جای داده است، هرچند یک کشور بسیار بزرگ را تقریبا نادیده گرفته که تقریبا غیبت کامل آن مشهود است.

آیا اروپا از عشق به آمریکا دست کشیده است؟ آیا کن از عشق به هالیوود دست کشیده است؟ آیا این جشنواره، مانند ناتو، به یک نهاد غیرآمریکایی تبدیل خواهد شد؟ در هر صورت، با نگاهی به فهرست منتخبان امسال کن، به نظر می‌رسد این جشنواره از هالیوود به سمت تسلط مجدد مولفان و چهره‌های برجسته سینمای جهان مانند پدرو آلمادوار و کریستین مونجیو متمایل شده است. به یقین امسال هیچ چیز قابل مقایسه‌ای با فیلم پر زرق و برق «ماموریت غیرممکن» تام کروز که سال گذشته ایجاد هیجان کرد، وجود ندارد با این حال حضور کارگردان‌هایی مانند اندی گارسیا به عنوان کارگردان و بازیگر درام جنایی «الماس» و جان تراولتا که با اولین تجربه کارگردانی‌اش با فیلم «مربی پرواز شبانه هواپیمای ملخی یک‌طرفه» عشق خود را به هوانوردی ابراز می‌کند، هنوز جذاب است.

امسال تماشاگران جشنواره و متخصصان حاضر در کن به دنبال ارتباط‌های معاصر و نکاتی آشنا برای گفتگو خواهند بود. این جشنواره به مدیریت تیری فرمو، امسال نیز همچنان به امتناع از پذیرش فیلم‌های مخصوص پخش آنلاین پایبند است و با موفقیت فیلم‌های منتخبش در اسکار، در این بحث پیروز شده است.

در بحث هوش مصنوعی، شاید کن کمتر جانبدارانه عمل کند. مستند «جان لنون: آخرین مصاحبه» ساخته استیون سودربرگ که بر اساس مصاحبه سه ساعته آخر جان و یوکو با رادیو RKO - که کمی پیش از قتل لنون انجام شد - ساخته شده، طبق گزارش‌ها برای بازسازی و بازآفرینی این مواجهه، هوش مصنوعی را به کار گرفته است. برخی کنجکاو و برخی دیگر نگران این تجربه هستند.

با وجود اینکه کار انتخاب کارگردان‌های حاضر هنوز نهایی نشده است، اما تفاوت چشم‌گیری بین حضور کارگردان‌های مرد و زن وجود دارد. در توجه به مسائل ژئوپلیتیکی بزرگ، مانند جنگ روسیه علیه اوکراین، همه نگاه‌ها به فیلم «مینوتور» ساخته کارگردان روسی، آندری زویاگینتسف، دوخته شده است. این فیلمساز که زمانی به طرز عجیبی مورد تحسین ولادیمیر پوتین بود، اکنون با سرد شدن رابطه شان، در تبعید در فرانسه زندگی می‌کند. طبق گزارش‌ها، فیلم او درباره یک تاجر روسی است که از غم و اندوه داخلی رنج می‌برد.

در ظاهر، به نظر نمی‌رسد که امسال جشنواره کن به شکل مستقیم به خاورمیانه، اسرائیل، غزه، لبنان و ایران پرداخته باشد؛ برخلاف چیزی شبیه به درام «بله» ساخته نداو لاپید کارگردان اسرائیلی که سال پیش در بخش «دو هفته کارگردانان» حضور داشت. با این حال اصغر فرهادی، کارگردان ایرانی با فیلم «قصه‌های موازی» سینمای این بخش را در بخش رقابتی نمایندگی می‌کند؛ هرچند داستان او هم در فرانسه اتفاق می‌افتد. این فیلم که از «ده فرمان: شش - فیلمی کوتاه درباره عشق» ساخته کریستوف کیشلوفسکی الهام گرفته، با بازی ایزابل هوپر و کاترین دنوو ساخته شده؛ ۲ چهره‌ای که بدون حضور آنها فرش قرمز جشنواره کن غیرقابل تصور است. (دنوو همچنین با فیلم «هیولای مهربان» ماری کرویتزر در جشنواره حضور دارد.)

در عین حال تاریخ فرانسه در جنگ جهانی، موضوعی تکراری در بخش مسابقه امسال است: فیلم «مولن» ساخته لاسلو نمش در فرانسه اشغالی اتفاق می‌افتد و مطمئناً بازی پخته‌ای از لارس آیدینگر در نقش کلاوس باربی را به نمایش می‌گذارد. فیلم «سلام نوتر» ساخته امانوئل مار نیز در فرانسه ویشی اتفاق می‌افتد؛ فیلم «بزدل» ساخته لوکاس دونت درباره مصیبت یک سرباز بلژیکی در سنگرهای جنگ جهانی اول هم دیگر فیلمی است که با تمرکز بر این موضوع در جشنواره حضور دارد.

موضوع آرامش مرفه بورژوازی و خشونت و پارانویای نهفته در آن که همیشه در جشنواره کن و محافل هنری اروپا مورد توجه بوده هم با فیلم «فیورد» ساخته کریستین مونجیو، با بازی سباستین استن و رناته رینسوه در نقش زوجی که برای زندگی به یک شهر دلپذیر نروژی می‌روند و چیزی غیر از دوستی همسایگی را تجربه می‌کنند، دوباره در جشنواره جای دارد.

فیلم «جهنم خصوصی او» ساخته نیکلاس ویندینگ رفن که به یقین عامل شوک را به همراه خواهد داشت، در بخش خارج از مسابقه جلب توجه می کند و در بخش «نوعی نگاه» جین شونبرون، یکی از جدیدترین فیلمسازان مستقل آمریکایی با فیلم «نوجوانی و مرگ در کمپ میاسما» شاید بتواند توجه را جلب کند.

منبع: مهر