باشگاه خبرنگاران جوان؛ آذر عسکرپور _ در روستای کبیر شهرستان رابر، سرمای زمستان نه تنها گرما را از بین نمی‌برد، که آتش عشق به اهل بیت (ع) را شعله‌ورتر می‌کند.

 اینجا، آیین کهن «حلیم‌پزی نذری» پس از سال‌ها تعطیلی، دوباره با همدلی ۵۰ تا ۶۰ نفر از نوادگان و بچه‌زادگان قدیمی‌های روستا جان گرفته است.

 این تصویر، آغاز آیین کهن «حلیم‌زنی» است؛ آیینی که فراتر از پخت یک غذای ساده، نمادِ همدلی، شکرگزاری و گذار از فصل سرد به گرمای نویدبخش است.

 اینجا حلیم فقط یک خوراک نیست، عشقِ پخته‌شده در ظرف‌های مشترک است.

دیگ‌های مسی از غروب تا اذان صبح بر پا می‌ماند و حلیمِ پخته‌شده با دست‌های جمعی، نه فقط یک غذا، که نماد همبستگی، شکرگزاری و ارادتی بی‌پایان به سیدالشهدا (ع) است.

بازگشت سنت نیاکان به دست نوادگان

آیین حلیم‌پزی نذری در روستای کبیر، میراثی است که از پدران و پدربزرگ‌ها به نسل‌های بعد رسیده است. 
نفسعلی عسکرپور، یکی از اهالی این روستا، که این سنت حسنه را پس از تعطیلی چندساله از سال ۱۴۰۰ احیا کرده، می‌گوید: پدر بزرگ و پدر مرحومم تا سال‌های ۸۰ این سنت را انجام می‌دادند و بعد از آن چند سالی انجام نشده است.
وی می‌افزاید:من با همراهی نوادگان و بچه‌زادگان، این آیین را با مشارکت ۵۰ تا ۶۰ نفر و با شور و شوقی وصف‌ناپذیر، به عشق اباعبدالله الحسین (ع) برگزار می‌کنیم.

حلیم؛ پیوندی میان آسمان و زمین

این آیین ریشه در باور‌های عمیق مذهبی و اجتماعی مردم روستای کبیر دارد. 
آقای عسکرپور در این باره بیان می‌دارد: «بخشی از این آیین نشأت گرفته از ارادت و اعتقادات پیشینیان این دیار نسبت به سرور و سالار شهیدان است و بخشی از آن در کنار هم بودن و همبستگی مردم این روستای فوق‌العاده زیباست که به فرزندانشان منتقل شده است.

وی افزود:پخت این حلیم نذری با هدف رضای خداوند و برآوردن حاجات انجام می‌شود و در عین حال، سبب انسجام بیشتر بین مردم روستا و نسل‌های بعد شده است.

از کشت گندم تا پخت حلیم؛ چرخه برکت

یکی از نوادگان مرحوم غنجعلی عسکرپور با اشاره به پیشینه این آیین می‌گوید: «پخت این حلیم که از اجدادمان به ما به ارث رسیده، از قدیم پس از پایان کشت جو و گندم بار گذاشته می‌شده است.
وی می‌افزاید:با وجود سرمای شدید منطقه و بارش برف‌های چندشبانه‌روزی، این سنت هرگز به زمین نمانده است. 
جواد و جعفر، دو برادر از نوادگان، با شور و علاقه اضافه می‌کنند: «جانمان را برای امام حسین (ع) و خاندانش می‌دهیم. اولین گوسفند سال که به دنیا می‌آید، به نیت حلیم نذری کنار گذاشته می‌شود.

شب بیداری کنار دیگ‌های مسی

مراحل پخت این حلیم نذری، خود داستانی از همدلی و مشارکت است. 
خانم‌های روستا دور هم جمع می‌شوند، گندم و نخود را پاک و از شب قبل خیس می‌کنند و گوسفند‌های نذری را آماده می‌سازند. از غروب، دیگ‌های مسی بار گذاشته می‌شود و تا سحر، زنان و مردان با قاشق‌های چوبی حلیم را هم می‌زنند تا نسوزد و به بهترین شکل بپزد. 

یکی از بانوان حاضر در این مراسم می‌گوید: «تا اذان صبح در کنار دیگ‌ها بیدار می‌مانیم و از ساعت ۶ صبح، حلیم بین اهالی روستای کبیر و روستا‌های اطراف پخش می‌شود.

انتقال سنت به نسل آینده

یکی از بانوان جوان روستا با بیان اینکه از کودکی در کنار مادرانش در این آیین شرکت کرده، تأکید می‌کند: «ما فرزندان و کودکان را در این مراسم شرکت می‌دهیم تا این سنت دیرینه در وجود آنها نهادینه شده و به نسل‌های آینده نیز منتقل شود.
ان آیین، که به سوگواری عاشورا و اربعین حسینی گره خورده، به بخشی جدا نشدنی از آداب و رسوم و اعتقادات مردم این دیار تبدیل شده است.

سخن پایانی
ابوالفضل، یکی دیگر از برگزارکنندگان این آیین، با امیدواری می‌گوید: «این سنت پدرانمان را بر زمین نمی‌گذاریم. گویی این سنت دیرینه هر ساله از اوج اخلاص و ارادت این دیار برمی‌خیزد و ارادتی است که تمامی ندارد. هر روز عمیق‌تر و خالصانه‌تر می‌شود و امید داریم هر ساله این آیین اجرا شود.

 آیین حلیم‌پزی نذری در روستای کبیر، بیش از هر چیز، روایتگر عاشقانه مردمی است که عشق و ارادت قلبی خود به اهل بیت (ع) را در قالب همدلی، شکرگزاری و پیوند نسل‌ها به نمایش می‌گذارند؛ گواهی زنده بر اینکه سنت‌های اصیل، وقتی با ایمان و همبستگی آمیخته شوند، جاودانه می‌مانند.