باشگاه خبرنگاران جوان - در جهانی که اغلب مسیرهای حرفهای از آغاز قابلپیشبینی به نظر میرسند، کریس ویلیامز نمونهای است از اینکه چگونه رؤیاهای کودکی، علم، تصادفهای زندگی و حسِ کمک به دیگران میتوانند آیندهای بینظیر بسازند. ویلیامز از نخستین سالهای کودکی عاشق فضا بود، بعدها به سراغ فیزیک و پژوهشهای پیچیده کیهانی رفت، با آنتنهای رادیویی در استرالیا کارکرد، سپس به شکلی غیرمنتظره وارد دنیای پزشکی و درمان سرطان شد، و امروز در یکی از حیرتانگیزترین چرخشهای مسیر حرفهای بهعنوان فضانورد ناسا آماده پرواز با سایوز MS-28 میشود.
از استنفورد تا MIT: راهی که به قلب کیهان میرسید
ویلیامز کارشناسی فیزیک را در دانشگاه استنفورد و دکترای خود را در MIT گذراند؛ اما چیزی که او را از بسیاری متمایز میکند، حوزههای گسترده پژوهش اوست: کیهانشناسی اخترفیزیک و رادیونجوم.
او در دوره دکترا تلاش میکرد «جهان بسیار اولیه» را مطالعه کند؛ جهانی قبل از آنکه ستارهایشکل گرفته باشد. او میگوید اگر امروز به کیهان نگاه کنیم، ساختارهایی پیچیده از ستارگان و کهکشانها میبینیم؛ اما در ۳۸۰ هزارسالگی جهان، در عصر «تابش زمینه کیهانی»، همه چیز تقریباً یکنواخت بود—یکپارچگیای حیرتانگیز که فقط بهاندازه یک دههزارم تفاوت داشت.
هیدروژن، کلیدی برای گشودن رازهای نخستین لحظات کیهان
او توضیح میدهد که در آن زمان ۷۰٪ جهان هیدروژن و ۳۰٪ هلیوم بود و همین هیدروژن میتواند با امواج رادیویی برهمکنش داشته باشد؛ بنابراین رادیوتلسکوپها ابزاری مهم برای خواندن تاریخ اولیه کیهاناند.
ویلیامز همراه گروهش روی پروژهای به نام Murchison Widefield Array در غرب استرالیا کار میکرد؛ شبکهای از آنتنهای رادیویی در منطقهای بسیار دورافتاده. او سفر به آنجا، کار در کانکسها، نصب و تنظیم آنتنها و نوشتن نرمافزارهای کنترل سیستم را بخشی از جذابترین سالهای زندگی علمیاش میداند.
از آسمان به پزشکی: چرخشی عجیب اما منطقی
مسیر زندگی او ناگهان تغییری بزرگ کرد. درحالیکه در حوزه کیهان پژوهش میکرد، به طور داوطلبانه در یک ایستگاه آتشنشانی محلی آموزش EMT دید. کمک به بیماران، حضور در موقعیتهای واقعی و اثرگذاری مستقیم بر زندگی مردم—همه باعث شد به حوزه پزشکی علاقهمند شود.
از درمان سرطان تا کلاس فضانوردی
در سال ۲۰۲۱ بهعنوان یکی از فضانوردان گروه The Flies وارد ناسا شد و در سال ۲۰۲۴ آموزشهای مقدماتی را به پایان رساند. او درباره آموزشهای فضانوردی میگوید:
هر روز متفاوت بود. یک روز تعمیر سیستمهای ایستگاه، روز بعد تمرین راهپیمایی فضایی در استخر غولپیکر، و روز دیگر پرواز با T-38. این تنوع شگفتانگیزترین بخش کار است.
ورود مستقیم از آموزش به مأموریت سایوز
بلافاصله پس از پایان دوره کاندیداتوری فضانوردی، برای مأموریت سایوز MS-28 انتخاب شد؛ اتفاقی که برای بسیاری از فضانوردان رخ نمیدهد. معمولاً فضانوردان ابتدا در کنترل مأموریت یا پروژههای دیگر ناسا فعالیت میکنند. ولی او توانست انتخاب شود.
منبع: همشهری آنلاین